Του π. Ηλία Μάκου
Στο χώρο του μνημείου προς τιμή τους, που τα αποκαλυπτήριά του έγιναν πριν μερικούς μήνες, έγινε εκδήλωση μνήμης για τη νίκη των Σουλιωτών και Λακκιωτών, στη θέση “Μπογόρτσα” της κοινότητας Άσσου του Δήμου Ζηρού.
Έγινε επιμνημόσυνη δέηση, κατατέθηκαν στεφάνια, ενώ μαθητές του δημοτικού ΚΔΑΠ “Το Μελίσσι”, με φροντίδα της Αλεξάνδρας Τσιάτσιου, παρουσίασαν με έξοχο τρόπο ένα χορευτικό δρώμενο, ενώ προσφέρθηκαν παραδοσιακά εδέσματα στους παρευρισκόμενους.
Ως προς το ιστορικό της μάχης τη νύχτα της 18ης Απριλίου – λίγες μέρες μετά το Πάσχα – του 1821, στο ύψωμα της Μπογόρτσας – Βογόριτσας, όπου υπήρχε Τούρκικο κάστρο, Σουλιώτες και Παρασουλιώτες (Λακκιώτες), με αρχηγούς το Νότη Μπότσαρη, το Μάρκο Μπότσαρη και το Γιώργο Δράκο, επιτέθηκαν κατά των Τούρκων, καθοδηγούμενοι από τους κατοίκους του χωριού Άσσου.
Ο Γιώργος Δράκος κάλεσε τους Τούρκους να παραδώσουν τα όπλα, αλλά δεν το έκαναν.
Ακολούθησε μάχη σκληρή μάχη, που διήρκησε δυόμισι ώρες, από τις δέκα το βράδυ μέχρι μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα και την επόμενη ημέρα από την 10η πρωινή έως την 3η απογευματινή.
Τελικά οι Τουρκαλαβανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το κάστρο, έχοντας 50 περίπου νεκρούς και πολλούς τραυματίες, ενώ από τους Σουλιώτες υπήρξαν 11 νεκροί και 27 πληγωμένοι.
Στο χαιρετισμό του ο δήμαρχος Ζηρού Νικόλαος Καλαντζής τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι “με δεδομένες τις συνθήκες της εποχής, αλλά και τον ολέθριο -όπως εξελίσσεται- πόλεμο στην Ουκρανία, λέμε και κάτι ακόμη: Ότι ευγνωμονούμε τους αγωνιστές της επανάστασης, τους Σουλιώτες και Λακκιώτες, που πολέμησαν με αυταπάρνηση γιατί συνεχίζουν να μας εμπνέουν, να μας κάνουν υπερήφανους, αλλά και περισσότερο αισιόδοξους”.
Και πρόσθεσε: “Οι ήρωες Σουλιώτες και Λακκιώτες αγωνίστηκαν με περίσσιο θάρρος στις 18 και 19 Απριλίου του 1821, σε αυτή την περιοχή και εξεδίωξαν τους Τούρκους. Ήταν αγώνας για την Ειρήνη και το ύψιστο αγαθό της ελευθερίας. Ήταν όμως και αγώνας άρρηκτα συνυφασμένος με την επιβίωσή τους και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης. Η νίκη τους αναπτέρωσε το ηθικό των ήδη επαναστατημένων Ελλήνων, αλλά συνεχίζει ν’ αναπτερώνει και το ηθικό όλων μας και να μας δίνει ένα επιπλέον έναυσμα ν’ αγωνιστούμε με περισσότερο σθένος και αισιοδοξία».
Και κατέληξε: «Τιμούμε τους Σουλιώτες και Λακκιώτες και μαζί τους όλους εκείνους που υπηρέτησαν πανανθρώπινες αξίες. Αυτό το μήνυμα θέλουμε να υπογραμμίσουμε, αλλά και να μεταφέρουμε στις νέες και τις επόμενες γενιές».
Αξίζει να σημειωθεί πως στην πορεία της εθνικής ευθύνης και της πολεμική της αγωγής, η φυλή μας αποτίναξε το λήθαργο και χάραξε τη σωστή γραμμή του μέλλοντός της.
Το πατριωτικό αίσθημα τρέφονταν με τη φλόγα της ελευθερίας. Ο Ελληνισμός συγκρατιόταν από την κοινή του Γένους άγκυρα, στην οποία και στήριζε τις ελπίδες του.
Οι αθάνατοι νεκροί όλων των εποχών μας διδάσκουν το πως να γινόμαστε σε κάθε ώρα αντάξιοι απόγονοί τους και άξιοι πρόγονοι αυτών, που θα μας διαδεχτούν.
Στην πομπή των ηρώων, που αποτέλεσε και αποτελεί την ηθική μυσταγωγία του παρόντος και του μέλλοντός μας, ας καταθέτουμε σαν μικρό τίμημα την αιώνια ευγνωμοσύνη μας.