You are currently viewing Εόρτασε η Μονή του αγίου Νικάνορος στην Κόνιτσα χτισμένη πάνω σ’ ένα βράχο

Εόρτασε η Μονή του αγίου Νικάνορος στην Κόνιτσα χτισμένη πάνω σ’ ένα βράχο

Του π. Ηλία Μάκου

Η ιστορική Μονή Νικάνορος, που είναι χτισμένη, κοντά στο ομώνυμο χωριό της Κόνιτσας, πάνω σ΄ έναν επιβλητικό και απόκρημνο και μυτερό βράχο, εόρτασε την Κυριακή 7 Αυγούστου, με τη συμμετοχή πολλών πιστών από την ευρύτερη περιοχή.

Στην υπαίθρια θεία λειτουργία, ιερουργούντος του ηγουμένου και ανακαινιστή της Μονής Νικάνορος, καθώς και ηγουμένου της Μονής Μολυβδοσκεπάτου αρχιμανδρίτη Αρσένιου Μάιπα, πλαισιούμενος από κληρικούς της Μητροπόλεως Κονίτσης, αλλά και από το μύρο,που τους τους δόθηκε από τα ιερά Λείψανα του Αγίου Νικάνορος, οι προσκυνητές ένιωσαν μια διάθεση αγαλλίασης, βυθίζοντας, έστω και στιγμιαία, το βλέμμα της ψυχής τους στον κόσμο του επέκεινα, παραμερίζοντας ό,τι τους προσφέρει η καθαρή λογική και ο λογισμός.

Αναγνώρισαν ταπεινά τη φτώχεια του μυαλού μπροστά στον πλούτο του θείου φωτισμού, που ανοίγει νέους ορίζοντες. 

Κι εμείς πρέπει να αναλογισθούμε τις αρετές του Αγίου Νικάνορος και, όσο μπορεί ο καθένας μας, στο μέτρο του δυνατού, να αγωνισθούμε να τις μιμηθούμε. 

Ας ξεχωρίσουμε κάποιες από τις πολλές του αρετές: την αγνότητα και την σωφροσύνη, την θαυμαστή εγκάρδια αγάπη του στον Θεό και τους ανθρώπους, που τον οδήγησαν στην ολοκληρωτική αφιέρωση και στους μεγάλους ασκητικούς, αιματηρούς αγώνες. 

Σήμερα, ζούμε σε μια εποχή εσχάτων χρόνων, που αυτές οι αρετές τείνουν να εκλείψουν: Ψυχράνθηκε η αγάπη πολλών από εμάς Χριστιανών στον Θεό και στον πλησίον μας. Κυριαρχεί η ιδιοτέλεια, η αδιαφορία, η ασπλαγχνία, η απιστία, η ανυποταξία στο θέλημα του Θεού. Εμείς σήμερα θέλουμε να αγιάσουμε χωρίς κόπο, χωρίς θυσίες, χωρίς αγώνα.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

Η ίδρυση της Μονής, η οποία είναι χαρακτηρισμένη ως διατηρητέο μνημείο τοποθετείται το 1816, πάνω στα ερείπια παλαιότερης μονής. 

Η αιτία να χτιστεί ήταν η αρρώστια της πανούκλας, που μάστιζε την περιοχή το 1815, και από την οποία απάλλαξε τους ανθρώπους ο όσιος Νικάνωρ.    

Ο ναός της Μονής, που διατηρείται σε καλή κατάσταση, παρ’ ότι κατά καιρούς ξεκολλούν βράχοι, θεωρείται προσκύνημα. 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΑΝΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΙΑΣΜΕΝΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ

Ο άγιος Νικάνορας,  που μετά από πολλά χρόνια μετάνοιας και νηστείας και άσκησης και αδιάκοπης προσευχής, ίδρυσε τη Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρα Χριστού ή Ζάβορδας (από το χωριό, που δεν σώζεται σήμερα) στα Γρεβενά, κατάφερε να γνωρίσει τον Χριστό, όχι διανοητικά, αλλά βιωματικά.

Η αποδοχή της ύπαρξης του Θεού συνδέθηκε με την προσωπική του ζωή. Έτσι, μετά την κοίμησή του, στις 7 Αυγούστου του 1549, τα λείψανά του, επιτελούν αναρίθμητα θαύματα.

Στην δυτική πλευρά του Καλλιστράτου όρους, σε απότομα βράχια πάνω από τον Αλιάκμονα, μέσα στο σπήλαιο υπάρχει το «ασκηταριό» του αγίου, όπου ζούσε, με πολλές υλικές στερήσεις, αλλά και με πολλές θεϊκές απολαύσεις.

Από μικρός ακόμη, που δέχθηκε τη σωστή καθοδήγηση από τους πλούσιους και ενάρετους γονείς του, η ζωή του μεταμορφώθηκε, μέσω της πίστης, και κάθε του κίνηση και συμπεριφορά ήταν μια εμπειρία μεταμόρφωσης.

Και όταν ήρθε η ώρα, μετά το θάνατο της μητέρας του, τα μοίρασε όλα σε φτωχούς, και ακολούθησε το δρόμο της αφιέρωσης.

Γιατί αισθανόταν ότι αυτός ήταν ο δρόμος της Ανάστασης, της οποίας την ανταύγεια ζούσε στη ζωή του. Είχε δοκιμάσει τη δύναμη του αναστημένου Χριστού στον ίδιο τον εαυτό του.

Είχε γονατίσει μπροστά στο θείο μεγαλείο, είχε ακούσει μυστικά μέσα του τη φωνή του Κυρίου. Και είχε γοητευτεί από την παρουσία Του.

Με άλλα λόγια είχε αναγεννηθεί θαυματουργικά από το φως της Ανάστασης, γι’ αυτό και τα λείψανά του θαυματουργούν. Είχε γίνει νέος άνθρωπος, γεμάτος από την ελπίδα του Χριστού.

Ο Θεός έκανε ψηλαφητή την παρουσία Του μέσα στην ψυχή του αγίου Νικάνορα. Και αυτό δεν ήταν ένα απλό γεγονός, αλλά μια κατάσταση ζωής, αφού ο Χριστός δεν ήταν ένας μακρινός Θεός, ξένος ως προς τις ανάγκες του.

Και αυτό το δίδαγμα αφήνουν οι θαυματουργίες του αγίου Νικάνορα. Να μπορέσουμε, δηλαδή, να δούμε το Θεό σαν τον μεγάλο μας αδελφό, που ανοίγει το δρόμο και για τη δική μου και για τη δική σου και για όλων μας τη σωτηρία.

Έτσι δεν θα χρειαζόμαστε άλλες αποδείξεις για την παρουσία του Θεού ανάμεσά μας. Θα τις κρατάμε στα χέρια μας, θα τις ζούμε, θα τις θυμόμαστε. Έτσι, θα τον ομολογούμε κάθε ώρα, κάθε στιγμή.