You are currently viewing Μία εικόνα…
Ο τότε Μητροπολίτης Παραμυθίας Τίτος Ματθαιάκης πορεύεται, στις 30 Απριλίου του 1963, προς το Σούλι πάνω σ' ένα γαϊδουράκι, καθώς δεν υπήρχε αμαξιτός δρόμος.

Μία εικόνα…

Του π. Ηλία Μάκου
Ακολουθεί και διευρυμένη αντιπροσωπεία της Ιεράς Συνόδου  της Εκκλησίας της Ελλάδας, όπου συμμετείχαν τέσσερις Μητροπολίτες
Συγκεκριμένα οι Δημητριάδος Δαμασκηνός, Σπάρτης Κυπριανός, Ελασσώνας Ιάκωβος, και Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος.
Διατέθηκε πολεμικό πλοίο και μετέβησαν οι αρχιερείς, μαζί τους και ο τότε Αρχιμανδρίτης και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Κοτσώνης,  από τον Πειραιά στην Ηγουμενίτσα.
Μάλιστα ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Β΄, επιθυμούσε να παραστεί στις εκδηλώσεις, αλλά λόγω της προχωρημένης ηλικίας του, αναβλήθηκε η συμμετοχή  του στο ταξίδι αυτό και η επίσκεψη του.
Αυτά συνέβαιναν όταν οι εορτές Σουλίου είχαν εθνικό χαρακτήρα…
Τότε δεν ήταν ιδιαίτερα βατός ο δρόμος. Αργότερα βελτιώθηκε  από τη διασταύρωση της Γλυκής προς το Σούλι, ενώ πρόσφατα συνδέθηκε και με την Εγνατία, μέσω του κόμβου Ελευθεροχωρίου.

 

Για τις εορτές εκείνες ο ικανότατος Παραμυθιώτης ιστοριοδίφης Μάριος Μπίκας έγραψε, μεταφέροντας προσωπικά βιώματα:  

“Στις 30 Απριλίου του 1963 τελέσθηκαν στο Σούλι οι τρίτες κατά σειρά διήμερες πανελλήνιες εορτές του Σουλίου.  Στις εορτές αυτές έλαβε μέρος και το Γυμνάσιο της Παραμυθιάς, κυρίως με χορευτικά τμήματα των δύο  τελευταίων τάξεων. Εκεί μαθήτριες και μαθητές με παραδοσιακές ενδυμασίες χόρεψαν παραδοσιακούς χορούς.  Εκτός των χορών αυτών, χαρακτηριστική ήταν η σκηνή της μεταφοράς της ελληνικής σημαίας από το Κούγκι στο Σούλι (πηγάδια). Τέσσερις (4) μαθήτριες, ντυμένες με σουλιώτικες ενδυμασίες, κρατούσαν τη σημαία εκάστη ανά μία γωνία. Έμπροσθεν και όπισθεν της σημαίας προηγούνταν και έπο-νταν δύο (2)  εύσωμοι φουστανελάδες μαθητές. Και έμπροσθεν των δύο (2) πρώτων φουστανελοφόρων προπορεύονταν η μαθήτρια Αντωνίου Αυγούλα ενδεδυμένη Σουλιώτισσα”.

Ανυπόταχτα βράχια αυτά του Σουλίου, που πήραν χρώμα από τη φωτιά της ζωής. 

Το σφρίγος των βουνών αυτών βρήκε τα όριά του στον ηρωισμό των κατοίκων του, των Σουλιωτών. 

Θεμελιώθηκαν εδώ οι εστίες των Σουλιωτών, οι οποίοι έκλωσαν το νήμα της παράδοσης, με τις κλωστές όχι της απλής συμβίωσης, αλλά με τον εσωτερικό δεσμό της γλώσσας, του έθιμου, της πίστης και του αγώνα. 

Και αυτά δημιουργούν κληρονομιά και αισιόδοξη προέκταση στο μέλλον.