You are currently viewing Νεομάρτυρας Νικόλαος εκ Μετσόβου: «Χριστιανός εγεννήθην, Χριστιανός είμαι και Χριστιανός θέλω να αποθάνω»

Νεομάρτυρας Νικόλαος εκ Μετσόβου: «Χριστιανός εγεννήθην, Χριστιανός είμαι και Χριστιανός θέλω να αποθάνω»

Του π. Ηλία Μάκου

Η μαρτυρική θυσία του αγίου Νικολάου του εκ Μετσόβου, που τον έριξαν στις 17 Μαΐου (ημέρα, που η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του) του 1617 μέσα στη φωτιά, στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων, επειδή διακήρυξε την πίστη του, είναι μια ζωντανή και διαρκής και θαρραλέα ομολογία, που δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους.

Και αποκαλύπτει ότι είχε θεία συνείδηση ο νεομάρτυρας Νικόλαος. Μεγάλο αγαθό η συνείδηση στον άνθρωπο, μεγάλο φως και καθοδηγός και, στα βάθη της ψυχής του, νομοθέτης και σύμβουλος και κριτής.

Παρότι, πιεζόμενος από τις ανυπόφορη σκλαβιά και την τις τρομακτικές συνθήκες της εποχής, αναγκάστηκε να εξισλαμιστεί, γρήγορα το μετάνιωσε και διακήρυξε την πίστη του στον Χριστό.

Χαρακτηριστικά της δυναμικής, που είχε η πίστη του πίστη του, τα λόγια: «Χριστιανός εγεννήθην, Χριστιανός είμαι και Χριστιανός θέλω να αποθάνω».

Δεν είπε η συνείδησή του το ναι στους Τούρκους. Το αρνήθηκε. Και την ακολούθησε κι εκείνος. Χωρίς δισταγμούς και φόβους και προφυλάξεις και υστεροβουλίες έφτασε στη μαρτυρία και στο μαρτύριο. Και το θεώρησε φυσικό και δίκαιο και ορθό.

Είπε όχι, υπομένοντας τα βασανιστήρια, στην προτροπή να απεμπολήσει την πίστη του. Απλούστατα και μόνο γιατί ήταν Χριστιανός. Και πρώτα απ’ όλα ευσυνείδητος είναι ο Χριστιανός. Και γι’ αυτό ήταν Χριστιανός και πίστευε στο Χριστό, για να φωτίζεται και να ενισχύεται.

Τη μορφή του και τη ζωή του και την έκταση και τη διάσταση της πίστης και την αλήθεια της ψυχής του, που οδήγησαν στην αγιοκατάταξή του (28η Νοεμβρίου 1988 με πατριαρχική και συνοδική πράξη), φανερώνει ολάκερη στην πολύ ωραία και τεκμηριωμένη εργασία του γι’ αυτόν, από την οποία αναδύεται και διαδίδεται η ευωδιά του, ο συντοπίτης του ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Μιχάλης Τρίτος.

Το φρικτό μαρτύριο του Νικολάου, ήταν ταυτόχρονα και αποκαλυπτικό του μεγαλείου του.

Σώθηκε η κάρα του, γιατί ευαισθητοποιήθηκε ένας απλός πιστός, κεραμοποιός στο επάγγελμα, που την εξαγόρασε από τους Τούρκους στρατιώτες (είχαν βαθιά εγκαύματα οι κρόταφοι από τη φωτιά) και την έκρυψε σε τοίχο του σπιτιού του.

Ο κεραμοιποιός πέθανε, το σπίτι αγοράστηκε και κανείς δεν ήξερε τι θησαυρός κρυβόταν σ’ αυτό. Ένα χρόνο ακριβώς μετά το μαρτύριο του Νικολάου, στις 17 Μαΐου του 1618, το βράδυ, ο νέος ιδιοκτήτης, είδε στον ύπνο του ότι στον τοίχο του σπιτιού υπήρχε η κάρα του μάρτυρα και μόλις ξύπνησε την ανακάλυψε, στο σημείο, που είχε ονειρευτεί μια έντονη λάμψη.

Χωρίς δεύτερη σκέψη δεν την κράτησε για τον εαυτό του, αλλά τη δώρισε στην Μονή Βαρλάαμ των Μετεώρων, που μόναζε ο αδελφός του, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα μέσα σε οκτάπλευρο ασημένιο κουτί και πολλοί πιστοί σπεύδουν διαρκείας, να την προσκυνήσουν και να «αδειάσουν» ενώπιόν της τα προβλήματα και τους καημούς τους. Και γεμίζουν από την ξεχωριστή ευωδία της.

Πολλά θαύματα αποδίδονται στην κάρα του Νεομάρτυρα Νικολάου, που φανερώνουν ότι ο Χριστός ζει στη ζωή μας, ζει ανάμεσά μας, ζει στην κοινωνία μας.

Μερικά από τα θαύματα αυτά έχουν καταγραφεί, όπως η σωτηρία των κατοίκων των χωριών Καλαρρύτες Ιωαννίνων και Δεσκάτης Γρεβενών, αλλά και της πόλης των Τρικάλων, από θανατηφόρους λοιμούς.

Άλλα σχετίζονται με την προστασία των καλλιεργειών από έντομα, ξηρασίες, ενώ στις περιοχές των Τρικάλων και του Μετσόβου υπάρχει η βεβαιότητα πως ό,τι ζητηθεί από το Νεομάρτυρα Νικόλαο, αυτός θα το δώσει.

Ως παράδειγμα αναφέρονται τη θεραπεία ενός μουγκού, ο οποίος μίλησε, αλλά και η θεραπεία του αγκυλωμένου χεριού μιας μοναχής στα Μετέωρα, το 1968, μόλις το ακούμπησε στην κάρα του Νικολάου.

Επίσης και η θεραπεία, όταν ασπάστηκε την κάρα, τη δεκαετία του 1980, ενός κοριτσιού, από τη Μηλιά Μετσόβου, που έπασχε από βαριά επιληψία.

Για την ευλογημένη κάρα του αγίου Νικολάου εκ Μετσόβου ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος, που την ευλαβούνταν ιδιαίτερα, έγραψε: «Καρείς μοναχός εις την Ιεράν Μονήν Βαρλαάμ των Μετεώρων το έτος 1961, ιδιαιτέρως ευλαβούμαι τον νεομάρτυρα Νικόλαον, γενόμενος μάρτυς της χάριτός του εκφραζομένης δια της αρρήτου ευωδίας, η οποία εκχύνεται από της Τιμίας Κάρας Του, την οποίαν ηυτύχησα, μετά των άλλων συμμοναστών μου, να ανασύρω όπισθεν βιβλιοθήκης κατά γην κειμένην και εγκαταλελειμμένην, να περιποιηθώ και να τιμήσω».

Όταν την δεκαετία του ’90 ήμουν φοιτητής και στεγαζόμουν ως υπότροφος στη Φοιτητική Εστία Τοσίτσα στην Κάτω Κηφησιά, ήρθα σε… στενή ψυχική επαφή με τον Άγιο Νικόλαο. Στον χώρο, που στεγάζεται η Εστία υπάρχει εκκλησάκι αφιερωμένο στη μνήμη του και κάθε χρόνο οι απόδημοι Μετσοβίτες τον εορτάζουν με θεία λειτουργία.

Πολλές φορές οδηγούσα, είτε σε χαρές, είτε σε απογοητεύσεις τα βήματά μου σ’αυτό το εκκλησάκι. Και άφηνα της καρδιάς μου τα σκιρτήματα μπροστά στην εικόνα του.

Και αισθανόμουν ότι ο νεομάρτυρας, μέσα από μια εσωτερική διαδικασία συνεχούς ανόρθωσης, επεδίωξε την υπέρλαμπρη ημέρα της αιώνιας ζωής.

Και αισθανόμουν πόσο τραγικό είναι να είναι ασυνείδητος ο Χριστιανός.

Και δεν είναι δύσκολο να γίνει ασυνείδητος ο Χριστιανός. Πότε φτάνει στο κατάντημα αυτό; Όταν αρχίζει να κάνει αβαρίες στις αρχές του και να παρακούει στη συνείδησή του. Σιγά-σιγά. Στα μικρά πρώτα, στα μεγάλα, τα φρικτά, τα φοβερά έπειτα. Και στο τέλος, ασυνείδητος, πωρωμένος.

Ο νεομάρτυρας Νικόλαος εκ Μετσόβου μας μιλάει μυστικά και μας λέει: Η συνείδησή μας φωνή Θεού. Και συνείδηση, που ακτινοβολείται από το φως του Ευαγγελίου, είναι αλάθητος οδηγός. Γι’ αυτό υπακοή σ’ αυτή και συμμόρφωση.

Οι υπαγορεύσεις της να είναι νόμος και εντολή Θεού. Και οι τύψεις της να μας οδηγούν σε μετάνοια, συντριβή και ανόρθωση. Τότε θα μένουμε Χριστιανοί. Πραγματικοί Χριστιανοί. Και θα είμαστε όντως μακάριοι.