You are currently viewing Μήνυμα του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος  κ. Ιερωνύμου για την παγκόσμια ημέρα του περιβάλλοντος

Μήνυμα του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου για την παγκόσμια ημέρα του περιβάλλοντος

Σχεδόν πεντήκοντα ἔτη παρῆλθον ἀφ’ ὅτου ὁ ΟΗΕ πάνυ καλῶς κα-θιέρωσεν τήν 5ην Ἰουνίου ἑκάστου ἔτους ὡς παγκοσμίαν ἡμέραν ἀφιερω-μένην εἰς τήν προστασίαν τοῦ περιβάλλοντος.

Διό, ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος, ὡς εἰκός, ἐπευλογεῖ καί χαιρετίζει τήν ἐν λόγῳ ἐπέτειον, δεδομένου ὅτι ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία μεριμνᾷ καθ’ ὅ-λας τάς ἡμέρας τοῦ ἔτους, μή περιοριζομένη ὑπό τῆς τοῦ χρόνου συμβατι-κότητος, ὑπενθυμίζουσα πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν καί πρός πάντα ἄν-θρωπον τόν ἀπαιτούμενον σεβασμόν, τήν σωστήν χρῆσιν καί τήν ὀφειλο-μένην ἀγάπην πρός τό φυσικόν περιβάλλον. Τό περιβάλλον τό ὁποῖον, ὡς καί ἐκ τοῦ ὀνόματός του δηλοῦται, περιβάλλει τε καί περιλαμβάνει πάν-τας ἡμᾶς, τήν λογικήν καί ἄλογον κτίσιν, τήν ὀργανικήν καί ἀνόργανον ὕλην καί, ἐν μιᾷ λέξει, αὐτήν ταύτην τήν βιολογικήν ζωήν καί ὕπαρξιν ἡ-μῶν.

Ὁ ἀληθής Χριστιανός, βεβαίως, οὐδέποτε λησμονεῖ τήν ἀφυπνιστι-κήν τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου ὑπόμνησιν, ἀφορῶσαν, ἀφ’ ἑνός, εἰς τό παροδικόν καί ἐφήμερον τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ καί, ἀφ’ ἑτέ-ρου, εἰς τήν ἐν οὐρανοῖς κρείττονα ὕπαρξιν ἡμῶν, λέγοντος: «οὐ γάρ ἔχο-μεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ. 13, 14).

Ὅμως, ἡ ἀποκαραδοκία τῆς μελλούσης καί ἀφθίτου Πόλεως, τῆς Πόλεως τοῦ Θεοῦ, τῆς εὐλογημένης Βασιλείας τῆς θείας Ἀγάπης, Δικαιο-σύνης καί Εἰρήνης, οὐδόλως ἀπαλλάσσει ἡμᾶς τῆς μεγίστης εὐθύνης καί τῆς ἔναντι τοῦ Θεοῦ, ἡμῶν τῶν ἰδίων καί τῶν ἐπερχομένων γενεῶν, ὑπο-χρεώσεως ὅπως διαφυλάττωμεν καλῶς τό φυσικόν περιβάλλον, τό θαυ-μαστόν καί ἐξαίσιον τοῦτο θεῖον δημιούργημα, ἐν εὐχαριστίᾳ καί εὐγνω-μοσύνῃ πολλῇ πρός τόν Ποιητήν «ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων» καί μό-νον εὐλογητόν Θεόν, τόν συνέχοντα ἐν τῇ δρακί Αὐτοῦ ἅπασαν τήν κτί-σιν.

Ἡ ἐκ τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀπορρέουσα θεολογία τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν ὅτι ὁ Κύριος τῆς Δόξης ἔθεσεν τόν ἄνθρωπον εἰς τόν κόσμον ὡς βασιλέα καί ἱερέα τῆς κτίσεως διά νά ἐργάζηται τά ἔργα τοῦ φωτός, τῆς ἀληθείας καί τῆς ἀγάπης καί οὐχί νά καταστρέφῃ διά τῆς κακῆς χρήσεως τήν δημι-ουργίαν τοῦ Θεοῦ, κατέχει μείζονα σημασίαν εἰς τήν ζωήν ἑκάστου πι-στοῦ. «Τά γάρ ἀόρατα αὐτοῦ (τοῦ Θεοῦ) ἀπό κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἥ τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καί θειότης» (Ρωμ. 1, 20), ἐ-πισημαίνει καί αὖθις ὁ οὐρανοβάμων Παῦλος. Τουτέστιν, αἱ ἀόρατοι ἰδιό-τητες τοῦ Θεοῦ, δηλαδή ἡ αἰώνιος δύναμις καί θεότης Αὐτοῦ, γίνονται ἐμ-φανῶς αἰσθηταί εἰς ἡμᾶς μέσῳ τῶν δημιουργημάτων Αὐτοῦ, καθ’ ὅτι οὕ-τω κηρύσσεται, δι’ ἐποπτικοῦ καί ἀναγωγικοῦ τρόπου, ἡ ἀσύλληπτος σο-φία, ἡ ἄκρα ἀγαθότης, ἡ πρόνοια καί, ἐν γένει, τό μεγαλεῖον τοῦ Θεοῦ.

Ἡ δημιουργία τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, τοῦ φωτός, τοῦ οὐρανίου στερεώματος, τῆς ξηρᾶς καί τῶν ὑδάτων, τῶν δένδρων, τῶν φυτῶν καί τῶν ἀνθέων, τοῦ ἡλίου καί τῆς σελήνης, τῶν ἀστέρων, τῶν πτηνῶν καί τῶν ἰχθύων, τῶν θηλαστικῶν ζῴων καί τῶν ἑρπετῶν καί, τέλος, αὐτοῦ τούτου τοῦ ἀνθρώπου, ἀνάγει τόν νοῦν καί τήν διάνοιαν ἡμῶν πρός αἶνον καί δοξολογίαν, σύν πάσῃ τῇ κτίσει, τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ὁδηγήσαντος ἡμᾶς διά τῆς δημιουργικῆς θείας Αὐτοῦ ἐνερ-γείας ἀπό τῆς ἀνυπαρξίας εἰς τήν ὕπαρξιν.

Διό, ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία διακηρύσσει ὅτι ἄνευ τῆς ἀσκητικῆς καί εὐαγγελικῆς θεωρήσεως τοῦ περιβάλλοντος, ἄνευ τῆς ὀρθολογικῆς καί συνετῆς χρήσεως τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καί τοῦ πλούτου, τό οἰκολογι-κόν πρόβλημα θά ἐπιδεινοῦται ἔτι περαιτέρω.

Ἡ ρίζα τοῦ οἰκολογικοῦ ζητήματος εὑρίσκεται εἰς τήν ἄγνοιαν καί ἀδιαφορίαν τοῦ ἀνθρώπου· εἰς τήν ἀπροθυμίαν του νά κυριαρχήσῃ ἐπί τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ καί τοῦ ὑποτιθεμένου ὑλικοῦ «εὐδαιμονισμοῦ» του· εἰς τήν ἀλλόκοτον ἄρνησίν του νά ἐξέλθῃ τοῦ λαβυρίνθου εἰς τόν ὁποῖον ἐνέ-κλεισεν ἑαυτόν διά τῆς καταχρήσεως τοῦ περιβάλλοντος.

Τό ἔδαφος, τό ὑπέδαφος, τά ὕδατα, ἡ χλωρίς καί ἡ πανίς, ὁ ἀήρ, ἡ ἀ-τμόσφαιρα καί, συνελόντι εἰπεῖν, τό περιβάλλον ὁλόκληρον μολύνονται ἐπικινδύνως καί ἀκαταπαύστως, ἰδίως μετά τήν βιομηχανικήν ἐπανάστα-

σιν, ἐκ τῆς ἀφροσύνης τοῦ ἀνθρώπου, ὡς καί ἐκ τῆς ἐλλείψεως μέτρου, ἀ-γάπης καί στοργῆς πρός τήν θείαν δημιουργίαν.

Καί τί μέλλει γενέσθαι; Τίνι τρόπῳ θά δυνηθῇ ὁ ἄνθρωπος νά σωθῇ ἐκ τοῦ ἰδίου τοῦ ἑαυτοῦ του, ἐκ τῶν αὐτοκαταστροφικῶν του τάσεων καί τῆς ἐγκληματικῆς ἀδιαφορίας του διά τό φυσικόν περιβάλλον;

Βεβαίως, μέσῳ τῆς συνεχοῦς καλλιεργείας μιᾶς ὑγιοῦς οἰκολογικῆς συνειδήσεως, ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνεται διά τῆς γνώσεως, τῆς παιδείας καί τῆς εὐθύνης τῶν πολιτῶν ἔναντι τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος. Μέσῳ τῆς ἀδιακόπου ἐργασίας καί προνοίας ὑπέρ τῆς διαφυλάξεως τοῦ περιλαμβάνοντος ἡμᾶς οἰκοσυστήματος.

Ὡς ἐκ τούτου, ἡ Ἐκκλησία καταβάλλει ἐργώδεις προσπαθείας ἐπί τῷ σκοπῷ τῆς ἀναδείξεως οἰκολογικῶν συνειδήσεων, ἐρειδομένων ἐπί τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως.

Λόγου χάριν, ἐξ αὐτῆς τῆς θεολογίας της, συνιστᾷ εἰς τούς πιστούς τόν σεβασμόν πρός τό περιβάλλον ὡς δημιούργημα θεῖον. Διά τῶν λει-τουργικῶν της εὐχῶν καί ἄλλων σχετικῶν πνευματικῶν μέσων ὑπενθυμί-ζει ὅτι ἄνευ τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος εἶναι ἀδύνατος ἡ συνέχισις καί τῆς ἰδικῆς μας ζωῆς, καθ’ ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν αὐτονομεῖται ἀπό τῆς ὑπο-λοίπου δημιουργίας, ἀφοῦ τυγχάνει ἀναπόσπαστον μέρος αὐτῆς.

Προτρέπει δέ ἀνελλιπῶς τάς ἐνορίας καί τούς φορεῖς εἰς ἀνάπτυξιν ποικίλων δράσεων πρός προστασίαν τοῦ περιβάλλοντος καί προαγωγήν οἰκολογικοῦ πνεύματος καί εἰς καλλιέργειαν φιλικῶν πρός τό περιβάλλον ἕξεων, ἤτοι, παραδείγματος χάριν, περιορισμόν τῆς χρήσεως ρυπογόνων καί ἐνεργοβόρων μηχανημάτων, ἀνακύκλωσιν, προστασίαν τῶν δασῶν, ἀποφυγήν τῆς ἠχορρυπάνσεως.

Ὑποκαρδίως ἐπευχόμεθα ὅπως ἡ χάρις τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου δι-αφυλάττῃ πάντας ἡμᾶς, τό περιβάλλον ἡμᾶς φυσικόν οἰκοσύστημα καί ἅ-πασαν τήν δημιουργίαν ἀτρώτους, ἀβλαβεῖς καί ἀκεραίους πρός δόξαν Θεοῦ, τοῦ ποιήσαντος ἡμᾶς, καί ἀπρόσκοπτον ἐξακολούθησιν τῆς ἐνθάδε βιοτῆς ἡμῶν, ἐπ’ ἐλπίδι τῆς ἀϊδίου μετοχῆς εἰς τό πλήρωμα τῆς ζωῆς, ἐν τῷ ἀνεσπέρῳ φωτί τῆς τῶν οὐρανῶν Βασιλείας.

 

Χριστός Ἀνέστη!

Μετά πολλῆς ἀγάπης καί εὐχῶν πατρικῶν

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος