You are currently viewing Όταν η εκκλησία ήταν γυμναστήριο…

Όταν η εκκλησία ήταν γυμναστήριο…

Του π. Ηλία Μάκου

 

Ήταν Φεβρουάριος του 1967 όταν στην Αλβανία άρχισε επίσημα ο πόλεμος κατά των θρησκειών.
 
Η Ορθόδοξη Εκκλησία πολεμήθηκε λυσσαλέα. Τι και αν οι ναοί έκλεισαν ή κατεδαφίστηκαν ή άλλαξε η χρήση τους, τι και αν ο κλήρος αποσχηματίστηκε, τι αν και πιστοί φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και θανατώθηκαν.
Η Ορθοδοξία, όχι, μόνο άντεξε, αλλά και επανήλθε θριαμβευτικά με εμπνευσμένο πρωτεργάτη τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο.
Ο καθεδρικός, τότε, ναός του Ευαγγελισμού των Τιράνων, μετατράπηκε σε αθλητικό γυμναστήριο.

Όργανα τοποθετήθηκαν στο εσωτερτικό του και αθλητές και αθλήτριες έκαναν προπόνηση.

Η βεβήλωση, διήρκεσε 23 χρόνια. Ο ναός ανακαινίστηκε πλήρως και ξαναλειτούργησε, μετά από δύο και πλέον δεκαετίες σιωπής.
 
Από αθλητικό γυμναστήριο ξανάγινε πνευματικό γυμναστήριο, όπου πολλοί και πολλές λαμβάνουν το δώρο της ψυχικής αναγέννησης.

Και πλέον μαρτυρά ότι τις καρδιές δεν μπόρεσε να τις μαραζώσει και να τις ερειπώσει ο αθεϊσμός. Δεν μπόρεσε να τις πετρώσει. Τις συνειδήσεις δεν μπόρεσε να τις σκοτεινιάσει.

Και αυτό, γιατί ο Θεός είναι πάντα στη ζωή μας.

Μπορεί να μην βλέπουμε, αλλά κυβερνάει τον κόσμο. Μπορεί να μην τον υποψιαζόμαστε, αλλά κρατάει την ισορροπία στην ιστορία των ανθρώπων και των λαών.Επεμβαίνει στις δύσκολες ώρες και συγκρατεί την ανθρωπότητα από τον αφανισμό. Αλλάζει την πορεία των γεγονότων, όταν αυτά στη σύγκρουσή τους προμηνύουν την καταστροφή. 
Ενώ ο Χριστός λάμπει, τα “ιερά” και τα “εικονίσματα” της αθεΐας είναι βουβά, ανέκφραστα και ταπεινωμένα, χωρίς πνοή…