Κοριτσάκι προσεύχεται γονατιστό μέσα σ’ ένα χαμόσπιτο!

Κοριτσάκι προσεύχεται γονατιστό μέσα σ’ ένα χαμόσπιτο!

Του π. Ηλία Μάκου

Εορτές… Χριστούγεννα… Πρωτοχρονιά, που έρχεται… Κορωνοϊός… Φόβος…
Και ένα κοριτσάκι στην Αλβανία, μέσα σ’ ένα χαμόσπιτο, γονατίζει μπροστά σε μια εικόνα…
Τι να νιώθει άραγε; Μέσα στη θλίψη, χαρά… Μέσα στην παγωνιά, ζεστασιά…
Και ποια είναι η αιτία της χαράς; Ποια είναι η αιτία της ζεστασιάς;
Ένα βρέφος είναι η πηγή κάθε χαράς και κάθε ζεστασιάς. Ο Χριστός.
Μικρό, πολύ μικρό το κορίτσι της φωτογραφίας. Και όμως η καρδιά της, της μιλάει μ’ έναν τρόπο εσωτερικό, μυστικό, που μονάχα εκείνη ξέρει να τον ακούει.
Και της λέει: Ο Σωτήρας ήλθε. Η σωτηρία είναι πια δική σου! Μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου.
Αυτή η φωνή είναι, που την παρακινεί να λυγίζει τα γόνατα μπροστά σε μια εικόνα…
Μα ένα τόσο δα κοριτσάκι από τι να σωθεί, τι έχει κάνει, ίσως να αναρωτηθεί κάποιος.
Ναι, και τα παιδιά, μέσα στο γενικό χαμό μπορεί να απογοητευτούν, να νιώσουν ακεφιά, αδιαθεσία, βαρύ το μέσα τους και να περνούν από το μυαλό τους μύριες σκληρές και θρηνώδεις σκέψεις.  Και να βουλιάξουν στα απύθμενα χάη της απελπισίας.
Γι’ αυτό το μικρό κορίτσι προσεύχεται στο φτωχικό σπίτι. Για να λείψουν όλα αυτά. Για να γλυτώσει από το κρύο τους αγκάλιασμα…
Ο Χριστός, που γεννήθηκε, για τη δική της ψυχή, όπως και για την ψυχή όλων μας, θα τη σώσει την κοπελίτσα…
Κοντά Του, μπορεί να Του αποθέσει τους πόνους της, τη λαχτάρα της, τα όνειρά της. Στην αγκαλιά του θείου Βρέφους μπορεί ν’ ακουμπήσει και να χαρεί γεμάτη ειρήνη και γαλήνη.
Όλοι μας, τούτες τις ημέρες, ας οδηγήσουμε τον εαυτό μας, νοερά εκεί στη φάτνη Του. Ας γονατίσουμε μπροστά του και ας του πούμε:
Κύριε, ήρθες Σωτήρας και για μένα… Να, πάρε την καρδιά μου. Σου τη δίνω, να την κάνεις  δική Σου. Διώξε ό,τι κακό, ό,τι άσχημο. Θέλω, θέλω πολύ τη σωτηρία, που μας έφερες…
Και θα αντιλαλήσει ως τα κατάβαθά μας ο λυτρωτικός παιάνας του Κυρίου. Και θα Τον δοξολογούμε. Και θα νιώσουμε τότε τι θα πει Χριστούγεννα…