Φωσκολιάδα νούμερο 2

Φωσκολιάδα νούμερο 2

Σχόλιο του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Είναι όμορφο και παραδοσιακό τα χέρια του ιερέως να ευωδιάζουν λιβάνι, ενώ μας ξενίζει λιγάκι αν μοσχοβολούν άρωμα γνωστού οίκου των Ηλισίων Πεδίων. Το αυτό συμβαίνει και όταν η γραφίδα ενός ιερωμένου δεν αποπνέει την αύρα του Παναγίου Πνεύματος, δεν αντλεί διδάγματα από τους Αγ. Πατέρες της Εκκλησίας μας αλλ’ εμπνέεται από συγγράμματα δυτικο-ευρωπαίων αθέων πεσιμιστών.
Τί να πει κανείς για όσα διαβάσαμε το νέο κείμενο του Σεβ. Αργολίδος Νεκταρίου; Φωσκολιάδα νούμερο 2.Προβληματίσθηκα πολύ για το αν πρέπει να ασχοληθώ με ένα τέτοιο κείμενο.
Το σχολιάζω ακροθιγώς και επιφυλάττομαι.
Άλλωστε το τι θέλει να πει μόνον εκείνος το γνωρίζει! Σίγουρα θα βγει στα κανάλια να μας το εξηγήσει.
Και να σκεφτεί κανείς ότι   ανήκει στις τάξεις του ανώτατου κλήρου ίσως γιαυτό ο προβληματισμός μας και η θλίψη μας γίνονται εντονώτερα. Και μας πονούν διπλά.
Είναι ωστόσο επιεικώς απαράδεκτο να απευθύνεται ένας Μητροπολίτης της Εκκλησίας μας  με ειρωνικό τρόπο στους ευσεβείς χριστιανούς μας και να κάνει πλάκα με αφηγήσεις που ουδεμία σχέση έχουν με την παράδοση της Εκκλησίας μας.
Πνεύμα μπορούμε να «πουλήσουμε» και μείς που είμαστε λαϊκοί. Και να επικαλεστούμε τον Όργουελ και όσα προφήτεψε για την κοινωνία μας. Αλλά η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή από το να εξαντλούμαστε σε τέτοιους αστεϊσμούς. Η πίστη των απλών ανθρώπων δοκιμάζεται και θέλει σωστές και φωτισμένες εξηγήσεις. Είναι τραγικό να ερμηνεύουμε τέτοια θέματα  με λογοτεχνικά δοκίμια που διαβάσαμε στην καραντίνα. Εμείς διαβάζουμε κείμενα πατέρων της Εκκλησίας μας και έχουν άλλη άποψη. Και συμπάσχουν με τους απλούς χριστιανούς μας.
Όταν πήγαιναν αυτοί οι χριστιανοί και  κατέθεταν το «δίλεπτο της χήρας» ήταν «η μικρά ζύμη», το ευλογημένο «μικρό ποίμνιο», τώρα όμως που απλά εφαρμόζουν την δική τους διδασκαλία, στοχοποιούνται από τους ίδιους τους διδασκάλους και ποιμένες τους! Αν αυτό δεν συνιστά φαρισαϊκή υποκρισία τότε  τί άλλο είναι;
Εμείς εδώ  τι άλλο να πούμε;Αιδώς Αργείοι!  Με το καλό και η Φωσκολιάδα νούμερο 3. Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη.