Ποιος Αρχιερεύς τηλεφώνησε στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και τον συγκίνησε εκπλήσσοντας τον  θετικά;

Ποιος Αρχιερεύς τηλεφώνησε στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και τον συγκίνησε εκπλήσσοντας τον θετικά;

Σχόλιο του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Η ασθένεια του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου έχει συγκινήσει όλο τον θρησκευόμενο κόσμο, και εξαιτίας του θεσμικού ρόλου του αλλά και γιατί σε αυτά τα δύσκολα χρόνια ο Πρωθιεράρχης της Εκκλησίας μας δοκιμάζεται και κινδυνεύει από μία ύπουλη ασθένεια.

Και το ενδιαφέρον αυτό είναι ανθρώπινο και απολύτως αιτιολογημένο. Αλλά υπάρχουν κάποιες ιδιαίτερες στιγμές που κάνουν τη διαφορά και επιβεβαιώνουν πως μέσα στο χώρο της Εκκλησίας παρά τις αντιθέσεις και τις διαφορές που μπορεί να υπάρχουν κάποιες στιγμές οι Ιεράρχες συνδέονται μεταξύ τους με την εν Αγιω Πνεύματι αγάπη. Και αυτό δεν αλλάζει.

Ο σεβάσμιος ασθενής δέχθηκε και δέχεται καθημερινά εξ αφορμής της δοκιμασίας του πολλά τηλεφωνήματα στα οποία απαντούν οι άνθρωποι του στενού του περιβάλλοντος.

Ένα απρόσμενο τηλεφώνημα ήλθε να χαρίσει για λίγο την ικανοποίηση στα χείλη του Αρχιεπισκόπου και το χαμόγελο.

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος -με τον οποίο τελευταία κονταροχτυπήθηκαν εξαιτίας των όσων συνέβησαν εις βάρος της Εκκλησίας στην Κέρκυρα- παρά την λύπη που είχε για την μη συμπαράσταση της ηγεσίας της Εκκλησίας, αυτό δεν τον εμπόδισε στην δοκιμασία που περνάει τώρα ο Μακαριώτατος, τον πήρε για να του ευχηθεί για ταχεία ανάρρωση και για να του πει ότι έκανε παράκληση στον Άγιο Σπυρίδωνα. Δεν μίλησε με τον ίδιο αλλά με τον Πρωτοσύγγελο π. Βαρνάβα και τον Βλάσση που είναι ακοίμητος φρουρός του. Τους είπε να διαβιβάσουν στον Μακαριώτατο ότι δεν έχει μαζί του παραπικρασμό αλλά αυτή την ώρα προσεύχεται με όλο το λαό μας να γίνει καλά και να επανέλθει στα καθήκοντα του.

Ο Αρχιεπίσκοπος επι τω ακούσματι του ονόματος του Κερκύρας χαμογέλασε ευχαριστημένος και βυθίστηκε μετά στις σκέψεις Του. Δόξα τω Θεώ! Αυτό είναι απόρροια της χριστιανικής τους βιωτής. Και αποτελεί σίγουρα λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση. Έτσι θέλουμε τους Ποιμένες μας. Όσες διαφορές κι αν έχουν, και είναι υγιές φαινόμενο αυτό, να τα παραμερίζουν όταν πρέπει και να επιδεικνύουν αγάπη. Να μας διδάσκουν στην πράξη όσα μας κηρύττουν. Έτσι είναι πιο εύπεπτο αλλά και πιο ολοκληρωμένο το κήρυγμα τους. Τους ευχαριστούμε.