Συγκλονιστική μαρτυρία  εξ Αγίου Όρους  για την ΛΥΔΙΑ

Συγκλονιστική μαρτυρία εξ Αγίου Όρους για την ΛΥΔΙΑ

Για τον π. Νικάνορα, ο  π. Θεόφιλος δεν μου είχε μιλήσει ποτέ 

Αγαπητέ κ. Τζούμα, χαίρε εν Κυρίω.

    Με οδύνη ψυχής παρακολουθώ το δράμα που ζει σήμερα η Ορθόδοξος Αδελφότης “Αγία Λυδία η Φιλιππησία“. 

 Ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι το έργο αυτό του μακαριστού πατρός Θεοφίλου, θα είχε αυτό το άδοξο τέλος! Τον μακαριστό π. Θεόφιλο τον γνώρισα το 1962. Έκτοτε διατηρήσαμε αυτή την γνωριμία μέχρι τον θάνατό του. Μάλιστα για πολλά χρόνια υπήρξα και συνεργάτης του έργου του. Πολλά καλοκαίρια μέ καλούσε στην Ασπροβάλτα για να εξομολογώ τα παιδιά της κατσκηνώσεως της εν λόγω Αδελφότητας.  Στο περιοδικό “Λυδία”  και στη στήλη “στά παταράκια του διαβόλου” έγραφα υπό μορφήν χρονογραφήματος διάφορα άρθρακαι ορισμένα εκ των βιβλίων μου ήσαν εκδόσεις αυτής της Αδελφότητας

    Θέλω να σας πληροφορήσω ότι για να γίνει το έργο αυτό, οι μεγάλες και παλαιότερες αδελφές που τώρα οι μικρότερες τις ταπεινώνουν και τις καταδιώκουν, έχυσαν αίμα και ιδρώτα, πόνεσαν και πείνασαν. Πολλές φορές έλεγα στον μακαριστό π. Θεόφιλο: “πατέρα Θεόφιλε, πολύ κουράζονται οι αδελφές. Ούτε οι παντρεμένες δεν δουλεύουν  τόσο σκληρά”. Και μου έλεγε: “Χωρίς θυσίες πάτερ μου, έργο Θεού δεν γίνεται”.   Γι αυτό οι νεώτερες αδελφές, οι οποίες συγκριτικά με τις μεγαλύτερες και παλαιότερες αδελφές δεν προσέφεραν σχεδόν τίποτα για να γίνει το έργο αυτό, θα έπρεπε να σέβονται και να αγαπούν τις μεγαλύτερες, οι οποίες είναι και ιδρύτριες αυτού του σπουδαίου έργου. Θα έπρεπε να σκέπτονται ΙΔΙΩΣ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ότι αυτές απολαμβάνουν τώρα τους κόπους και τους μόχθους των μεγαλυτέρων αδελφών, οι οποίεςεργάσθηκαν και έζησαν με υποδειγματική αυταπάρνηση και αυτοθυσία και στερήθηκαν τα πάντα, για να μπορούν τώρα οι νεώτερες να κάνουν τις ωραίες εκδρομές αναψυχής στον ελλαδικό χώρο αλλά και στις χώρες του εξωτερικού.  

    Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο ολόκληρο και να περιγράψω τοὺς κόπους, τοὺς μόχθους, τις αγωνίες, τις νυχτερινές εργασίες  στο τυπογραφείο αλλά και τις άλλες αγροτικές και οικοδομικές εργασίες όλων αυτών των ετών, από τις παλαιότερες αδελφές. Είναι φοβερό να βλέπεις τις άλλοτε μικρές κατασκηνώτριες  ν’ αποκτούν τώρα την  εξουσία της αδελφότητας και να την χρησιμοποιούν ως όργανο εξουθενώσεως  των μεγαλυτέρων αδελφών κατά τρόπο που δεν ταιριάζει όχι σε αφιερωμένες στο έργο του Θεού αλλ’ ούτε και σε κοσμικές και αλειτούργητες γυναίκες. Είναι αδιανόητο να βλέπεις αφιερωμένες στο έργο του Θεού γυναίκες να κατέχονται από κακία από πείσμα από έχθρα και κακότητα και το χειρότερο από απουσία συγχωρητικότητας.

     Όμως το μεγαλύτερο κρίμα δεν το έχουν οι νεώτερες αδελφές, αλλά ο π. Νικάνωρ! Για τον π. Νικάνορα ο π. Θεόφιλος δεν μου είχε μιλήσει ποτέ. Στα τόσα χρόνια που συνεργαζόμουνα με τον π. Θεόφιλο δεν είδα ποτέ τον π. Νικάνορα  να έρχεται στην Αδελφότητα, όχι για να βοηθήσει, με το μυστήριο της εξομολογήσεως, τις κατασκηνώτριες, αλλ’ ούτε και σαν επισκέπτης. Όταν άκουσα το όνομά του και ότι αυτός θα αναλάβει την πνευματική καθοδήγηση της Αδελφότητας, νόμισα ότι ήρθε από το πουθενά. Εγώ ήξερα ότι ο π. Ισαάκ θα ήταν, μετά τον μακαριστό π. Θεόφιλο, ο πνευματικός της Αδελφότητας.  

      Δυστυχώς, όπως ακούω και διαβάζω και βλέπω, μπορώ να πω ότι ο π. Νικάνωρ απέτυχε ως πνευματικός της αδελφότητας της Λυδίας. Και γεννάται το ερώτημα΄ αυτός τελικά κυβερνάει τις νεώτερες αδελφές ή οι νεώτερες κυβερνούν αυτόν; ‘Επειδή πονάω για το κατάντημα αυτό της αδελφότητας, που με την συμπεριφορά των νεωτέρων αδελφών σκανδαλίζουν πολλές ψυχές, θα πρέπει ο π. Νικάνωρ ή να ενώσει και πάλι την αδελφότητα ή αν δεν θέλει και δεν μπορεί το καλύτερο θα ήταν να παραιτηθεί και να απομακρυνθεί. Εύχομαι ο Θεός να μας φωτίζει όλους ώστε κι αν δεν μπορούμε να ωφελήσουμε τους άλλους τουλάχιστο να μην τους σκανδαλίζουμε.

Μετά τιμής, 

Αρχιμ. Κοσμάς Δοχειαρίτης

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ