Η φωτό της  ημέρας

Η φωτό της ημέρας

Το άδοξο και τραγικό τέλος του τελευταίου  Αττικής Παντελεήμονος ( Μπεζενίτη), θα θυμίζει εσαεί την υποκρισία της κοινωνίας και της Εκκλησίας μας

Του Σωτήρη Μ.  Τζούμα

Θέλω να  θυμηθώ μαζί σας τον τελευταίο  Μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα (Μπεζενίτη), τον από Ζακύνθου, αφού η επίσημη Εκκλησία μας είναι των άκρων. Από τη μια Αγιοποιεί Ιεράρχες και από την άλλη δεν βρίσκει ποτέ  χρόνο για να  θυμηθεί  και να τελέσει  ένα μνημόσυνο και στη μνήμη εκείνων που έφυγαν άδοξα και βιαστικά.

Ήταν 2 Ιουλίου 2014, όταν  συνέβη το μοιραίο συμβάν. Η είδηση διαδόθηκε αστραπιαία. Ο Παντελεήμων σε μία καθιερωμένη κάθε μέρα  βουτιά στη θάλασσα κοντά μπροστά στο παραθαλάσσιο σπίτι του έκανε βουτιά στο θάνατο.

Σήμερα, έξι  ολόκληρα χρόνια από τον θάνατό του, είτε τον θυμόμαστε, είτε όχι,ο Παντελεήμων θα παραμένει για πάντα  ένα ζωντανό  κομμάτι της σύγχρονης Εκκλησιαστικής μας ιστορίας, καθώς με το πέρασμά του από τη ζωή σημάδεψε  την Εκκλησία μας και άφησε πίσω του ανεξίτηλα τα ίχνη της διαδρομής του.

Θέλω να επαναλάβω  εξ αρχής μία ξεκάθαρη και απολύτως συνειδητοποιημένη πάγια θέση μου : θεωρώ τον Μακαριστό , τελευταίο Μητροπολίτη της ενιαίας  πάλαι ποτέ Μητρόπολης Αττικής Παντελεήμονα, σπουδαίο Ιεράρχη.Με όλη τη σημασία της  έννοιας  σπουδαίος!

Παρά τις όποιες ανθρώπινες αδυναμίες που είχε– για τις οποίες έχει δώσει ήδη  λόγο στον Κύριο –ήταν Ιεράρχης με μόρφωση, με παιδεία, με ικανότητες και με ξεχωριστά  ηγετικά χαρακτηριστικά τα οποία πολλές φορές ξεδίπλωσε σε σημαντικές στιγμές της Εκκλησιαστικής του διαδρομής.

Με εξαίρεση τα θλιβερά γεγονότα που έφεραν στο φως της δημοσιότητας εξωεκκλησιαστικά- εξωθεσμικά κέντρα και τα οποία του στοίχισαν τον θρόνο, ο Παντελεήμων Μπεζενίτης με το πέρασμά του, τόσο από την Ζάκυνθο, όσο και από την Αττική, οφέλησε και δεν έβλαψε την Εκκλησία.

Οι αθλιότητες αυτές  που γράφτηκαν εκείνη την εποχή στοχευμένα  εναντίον του και μάλιστα καθ´υπερβολή, μπορεί να μαύρισαν τις διαθέσεις του Χριστεπωνύμου πληρώματος και να σκανδάλισαν μερίδα των πιστών, αλλά σήμερα ελάχιστοι τα θυμούνται όλα αυτά!

Το έργο όμως, του Παντελεήμονος, στην Ζάκυνθο και στην Αττική, πλούσιο και σημαντικό σε όλους τους τομείς, θα υπάρχει πάντα για να τον θυμίζει εσαεί.

Οι γραμμές αυτές δεν αποτελούν επ´ουδενί ένα είδος  νεκρολογίας.Ένα κείμενο θύμησης είναι, για έναν αγαπητό  Ιεράρχη που είχε άδοξο τέλος .

Και για να ακριβολογούμε: όταν γράφει κανείς και καταπιάνεται με έναν τόσο σημαντικό Αρχιερέα της Εκκλησίας μας,δεν ειναι εύκολο να συνθέσει   νεκρολογία, χωρίς να πονέσει, δεν είναι εφικτό να γράψει δίχως να κλάψει, να σκεφτεί και να θυμηθεί γεγονότα, δίχως να αλλοιώσει συμβάντα ή να ωραιοποιήσει καταστάσεις.

Και προσωπικά δεν θέλω να ακολουθήσω  αυτή την τακτική. Αντιθέτως θα είμαι απολύτως ακριβής και  αληθινός στα όσα θα γράψω.

Οι γραμμές αυτές είναι φτωχές εκφράσεις, φτωχά ψελλίσματα ενός ανθρώπου που γνώριζε τον μακαριστό Παντελεήμονα   από τα μαθητικά του χρόνια και θεωρεί υποχρέωσή του να γράψει σήμερα πέντε χρόνια από την κοίμησή του, δύο λόγια αγάπης, αφού αυτοί που τον θυμήθηκαν είναι ελάχιστοι. Ακόμη και οι ευεργετηθέντες υπ´αυτού έπαψαν να τον θυμούνται τουλάχιστον φανερά. Πήραν το μερίδιο της λείας τους και σιώπησαν δια παντός.

Ο Παντελεήμων  μπορεί να θεωρείτο μοντέρνος τόσο για τη σύγχρονη δομή του λόγου του κατά τα θεία κηρύγματα, αλλά και για τις  ιδέες και αντιλήψεις του, για σύγχρονα  θέματα της κοινωνίας μας.

Εντούτοις είχε την στόφα παλαιού Αρχιερέως.   Ήταν φιλακόλουθος  και φιλομόναχος-τουλάχιστον δεν καταδίωκε τους μοναχούς. Αντιθέτως τους σέβονταν και τους προστάτευε.

Δυστυχώς  δεν βρέθηκαν πολλοί μέχρι σήμερα  για να πουν  κάτι καλό για τον «αδικηθέντα» Ιεράρχη.

Μετά  την αντικανονική και βιαστική καθαίρεσή του από τη Σύνοδο τότε ,πολλοί ήταν εκείνοι- ακόμη και οι υπ´αυτού ευεργετηθέντες – που δεν ήθελαν   να του ξαναπούν ούτε …καλημέρα!

Όταν του μίλησα δέκα ημέρες προ της κοίμησής του, τον ρώτησα αν του τηλεφωνούν ή αν τον θυμούνται οι συνεπίσκοποί του. Και μου απάντησε με θλιμμένο ύφος:

-Δύο -τρείς  μου τηλεφωνούν! Οι άλλοι τώρα ούτε που με ξέρουν!

Κι αυτό ήταν το μεγάλο παράπονό του: η αχαριστία των συνεπισκόπων του, που στη μεγάλη τους πλειοψηφία, από το 1977 που εξελέγη, τους ψήφισε  για να εκλεγούν ενώ αυτοί με την ψήφο τους τον καταδίκασαν! Αυτός τους έκανε πρίγκηπες και αυτοί τον έκαναν κατάδικο. Και το χειρότερο: τον καθαίρεσαν!

Ακόμη και τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο είχε ψηφίσει το 1981, για να εκλεγεί Θηβών και Λεβαδείας. Αλλά το 1998 ψήφισε τον Χριστόδουλο για Αρχιεπίσκοπο και αγωνίστηκε γιαυτό. Και αυτό ο Ιερώνυμος ο Β ´, δεν το ξέχασε ποτέ!

Επομένως όλοι αυτοί χρωστούσαν στον Παντελεήμονα  κι οχι αυτός σε εκείνους.

Η πορεία του ως κληρικός   ήταν μία πορεία μετ´εμποδίων αλλά  και εγκωμίων!

Γαλουχήθηκε μέσα στο περιβόητο «Ιερό Τάγμα Αγίου Παντελεήμονος»,το οποίο ίδρυσε ο πολύ σημαντικός-αν και για πολλούς ήταν σημείο αντιλεγόμενο-  Ιεράρχης Παντελεήμων Φωστίνης( ο από Καρυστίας και Ενόπλων Δυνάμεων), που σημάδεψε όλη την μεταπολεμική Ελλάδα με την επιβλητική παρουσία του, τα θερμουργά  κηρύγματά του και τον εθνικό παλμό που εξέπεμπε.

Από το Ιερό Τάγμα,αναδείχθηκαν σημαντικές προσωπικότητες της Εκκλησίας, όπως οι Αθηνών Ιάκωβος(Βαβανάτσος), Θεσσαλονίκης Παντελεήμων( Παπαγεωργίου), Δράμας Φίλιππος,Κίτρους Βαρνάβας,Λήμνου Παντελεήμων, Κορίνθου Παντελεήμων(Καρανικόλας), Μεγάρων Βαρθολομαίος( Κατσούρης) κ.ά.

Ο Παντελεήμων Μπεζενίτης ήταν
το στερνοπούλι και η τελευταία χειροτονία του Φωστίνη!

Στις 12 Μαρτίου 1961 χειροτονήθηκε διάκονος και ακριβώς ένα χρόνο αργότερα, στις 12  Μαρτίου  του 1962, ο Φωστίνης έφυγε  απ´αυτή τη ζωή στενοχωρημένος και πικραμένος, μετά τα όσα συνέβησαν με την θριαμβευτική άνοδο και στη συνέχεια με την εξευτελιστική κάθοδο του κορυφαίου εκ των  πνευματικών του  αναστημάτων, του από Αττικής  Ιακώβου (Βαβανάτσου), ως Αρχιεπισκόπου  Αθηνών.

Μετά την Κοίμηση του  Μητροπολίτη Χίου Παντελεήμονος Φωστίνη,ο Παντελεήμων Μπεζενίτης, χειροτονήθηκε το 1963, πρεσβύτερος  και Αρχιμανδρίτης και ανέλαβε εν λευκώ, τη διοίκηση της Μητρόπολης Χίου, για έξι ολόκληρα χρόνια, υπό την φωτισμένη και έμπειρη καθοδήγηση του Τοποτηρητή της Χίου,Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου του Β ´.(του Κλεομβρότου).

Για ένα έτος περίπου,  υπηρέτησε παρά τον αείμνηστο Μητροπολίτη Χίου  Παύλο (Πολυμερόπουλο)(1965-1966)με τον οποίο η συγκατοίκηση δεν ήταν ιδανική, δεδομένου ότι ο Παύλος εξελέγη και εκοιμήθη χωρίς να προλάβει να νομιμοποιηθεί ως Μητροπολίτης Χίου.
Η κυβέρνηση τότε δεν επέτρεπε στην Εκκλησία και στον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο
τον Β ´, να προβεί σε εκλογές  για  τις υπάρχουσες  κενές Μητροπόλεις.
Αλλά ο Αρχιεπίσκοπος και η Ιεραρχία προχώρησαν σε εκλογές αγνοώντας τις κυβερνητικές απαγορεύσεις. Ήταν μία γενναία συμπεριφορά  της τότε ηγεσίας Εκκλησίας υπό τον Γέροντα Αρχιεπίσκοπο,  που έβαλε στη θέση της την Κυβέρνηση και έκοψε τον αέρα των πολιτικών που τους είχε ανοίξει η όρεξη και ήθελαν  να παρεμβαίνουν στα της Εκκλησίας

Το έργο που δημιούργησε  και προσέλθετε στην τοπική Εκκλησία της Χίου  ο νέος και φέρελπις  κληρικός Παντελεήμων, κατά την μεταβατική εκείνη περίοδο ήταν αξιοθαύμαστο!

Η Μητρόπολη Χίου συνέχισε μα λειτουργεί και να εργάζεται ως μία δραστήρια κυψέλη και μετά τον θάνατο του Φωστίνη.
•Τα συσσίτια, για τα οποία καμαρώνουμε σήμερα οτι παρέχει η Εκκλησία μας προς εμπερίστατους συνανθρώπους μας, εγχώριους και αλλοδαπούς ,ο Παντελεήμων Μπεζενίτης τα είχε οργανώσει στη Χίο στο κέντρο νεότητας που ο ίδιος είχε δημιουργήσει ως Πρωτοσύγκελλος από το 1961, και σίτιζε τότε περί τα 300-350 φτωχά παιδιά, μαθητές σχολείων, τεχνικών σχολών και νυχτερινών γυμνασίων, από όλη την Χίο και τα χωριά της!Και έπιανε κυριολεκτικά τόπο το κοινωνικό αυτό μέτρο. Σε μία κοινωνία που οι μισοί πεινούσαν το να υπάρχουν συσσίτια κάθε μέρα για να σιτίζουν εμπεριστάτους συνανθρώπους μας και φτωχά παιδιά μαθητές, ήταν δώρο Θεού.

Έγραψε ιστορία  την περίοδο εκείνη ο Παντελεήμων   και διεφάνησαν  οι οργανωτικές ικανότητες   που είχε αλλά  και το λαμπρό μέλλον που θα ακολουθούσε!

•Με δικές του ενέργειες ενέπνευσε και ενίσχυσε  τον τότε Τοποτηρητή της Μητρόπολης αείμνηστο Γέροντα  Μυτιλήνης Ιάκωβο Β ´ τον Κλεομβρότου -αλλά και με την βοήθεια και συνδρομή του  αειμνήστου Χίου Λογίου και ευπατρίδη Ανδρέα Λαιμού-να διεκδικήσουν από την Καθολική Εκκλησία μέρος των Λειψάνων του Αγίου Ισιδώρου, Πολιούχου της Χίου. Πράγμα το οποίο επετεύχθη.

Και αν  ο Παντελεήμων έμενε στη Χίο και μετά ως Μητροπολίτης , θα είχε καταφέρει να φέρει και την Τιμία Κάρα της αποκεφαλισθείσας Αγίας Μαρκέλλης, της Χιοπολίτιδος. Η κεφαλή της μετά την σφαγή από τον πατέρα της  ευρέθη μέσα στη θάλασσα,  απο ένα διερχόμενο Αδραμυτινό πλοίο που έπλεε στα παράλια της Χίου, προερχόμενο από την Αλεξάνδρεια  με προορισμό την Ιταλία.
Αυτός ήταν ο Παντελεήμων!

Ανήσυχος άνθρωπος και οραματιστής Ιεράρχης.
Το πρώτο λάθος , το οποίο σημάδεψε όλο τον επόμενο βίο του και την Αρχιερωσύνη του, ήταν η βιασύνη που επέδειξε να εκλεγεί Μητροπολίτης νέος σε ηλικία μόλις 39 ετών  και να πάει στη Ζάκυνθο το 1977.

Έβλεπε τους άλλους να προάγονται και ήθελε πάση θυσία να πάρει σειρά και να εκλεγεί Μητροπολίτης.

Και πράγματι ο παντοδύναμος τότε Μητροπολίτης Κορίνθου Παντελεήμων, δεξιός βραχίων του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ , ανέτρεψε τα δεδομένα  της εποψής και τον επέβαλε για Μητροπολίτη Ζακύνθου.

Αν έκανε  λίγη υπομονή θα είχε εκλεγεί ένα χρόνο αργότερα σε Μητροπολίτη Χίου,αφού  ο Χίου Χρυσόστομος Γιαλούρης εκοιμήθη.
Θα ήταν άλλη η πορεία της Χίου και ασφαλώς και του Παντελεήμονος Μπεζενίτη, που ήξερε το νησί πολύ καλά, οχι μόνο γιατι γεννήθηκε εκεί, αλλά και γιατί εργάστηκε  στη Χίο σε δύσκολα -πέτρινα  χρόνια, φτώχειας και κακομοιριάς του λαού μας!

Δεν είναι  τυχαίο που παιδιά της χριστιανικής νεολαίας Χίου, που ο ίδιος είχε  ιδρύσει, έγιναν σπουδαίοι επιστήμονες και πολιτικοί και ανήλθαν τις κλίμακες της κοινωνίας!

Αφ´ότου εξελέγη Μητροπολίτης Ζακύνθου, είχε λαχτάρα να επισκέπτεται τη γενέτειρά του Χίο, ως Αρχιερεύς και να λειτουργεί. Λειτουργούσε συνήθως στην Μονή Αγίου Μηνά. Εκεί μόνο του επέτρεπε να ιερουργεί ο Μακαριστός Χίου Χρυσόστομος.
Οι σχέσεις του με τον τότε Μητροπολίτη Χίου   δεν ήταν καλές. Άλλωστε αυτό είχε φανεί   από την πρώτη στιγμή που εξελέγη Χίου ο Χρυσόστομος ,  το 1967, και διαδέχθηκε τον Παύλο. Το πρώτο πράγμα που έκανε ,αφού εξελέγη Χίου,ήταν να απαλλάξει τον Παντελεήμονα από τα καθήκοντα του Πρωτοσυγκέλλου  στη Μητρόπολη Χίου, να του δώσει απολυτήριο και να τον μεταθέσει στα Κύθηρα.

Ο Παντελεήμων βέβαια δεν ακολούθησε ποτέ  αυτή τη διαδρομή που του επέβαλε με Συνοδική απόφαση  ο Χίου Χρυσόστομος , αλλά βρήκε στοργή στην φιλόξενη αγκαλιά του Γέροντα Μυτιλήνης Ιακώβου του Β ´ ο οποίος τον διόρισε Ιεροκήρυκα Μυτιλήνης και παράλληλα τον έστειλε στο Καθολικό Ινστιτούτο των Παρισίων για μεταπτυχιακές σπουδές.
Μετά την επιστροφή του εκ Παρισίων, ανέλαβε Διευθυντής των Υπηρεσιών της Αποστολικής Διακονίας και του Οικοτροφείου της.

Αλλά και μετά την εκλογή του σε  Μητροπολίτη Ζακύνθου το 1977, οι σχέσεις του με τον Χίου Χρυσόστομο δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ.

Ο Παντελεήμων είχε ξεθαρέψει βέβαια ως Μητροπολίτης κι εκφραζότανε ανοιχτά εναντίον των Εκκλησιαστικών οργανώσεων και μάλιστα εναντίον του Μακαριστού  Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου του Α ´, που ήταν πρώην και έκανε περιοδείες ανά την Ελλάδα με το κίνημα του «Αγαπισμού»που είχε ιδρύσει.
Και ο Χίου Χρυσόστομος τα άκουγε όλα  αυτά και δυσφορούσε  με αποτέλεσμα  οι σχέσεις των  δύο Ιεραρχών να μη βρεθούν  ποτέ σε μία χρυσή τομή!.

Ως γνωστόν ο Χρυσόστομος προερχότανε από τις οργανώσεις αλλά και ήταν επιλογή– εκλογή του Ιερωνύμου του Α ´ -τον οποίο δεν έπαυσε ποτέ  να μνημονεύει  εις την Κυρίαν Είσοδο.
Αν πάντως ο Παντελεήμων εκλεγότανε Χίου αντί Ζακύνθου, η πορεία του θα ήταν διαφορετική! Αλλά ο Θεός είχε το σχέδιό του, για λόγους που γνωρίζει μόνον Εκείνος!
Το κακό με την εκλογή του Παντελεήμονα Μπεζενίτη σε Ζακύνθου έγκειται στο γεγονός οτι ποτέ δεν κατάφερε να ενσωματωθεί στην κοινωνία της Ζακύνθου και στις ιδιαιτερότητες που έχει η παράδοσή της.

Εννοιωθε ξένος. Παράλληλα είχε μέσα του τον πειρασμό  της μετάθεσης σε μεγαλύτερη και νευραλγικότερη Μητρόπολη! Και το επεδίωξε αυτό.  Πρώτα για τη Μητρόπολη Νέας Ιωνίας όταν εχήρευσε άνευ επιτυχίας και αργότερα για την Αττικής, παρά την επίμονη άρνηση του Μακαριστού Σεραφείμ να δώσει την συγκατάθεσή του για τη μετάθεση!

Και τα κατάφερε τότε χάρη στην βοήθεια που του παρέσχον οι συνεπίσκοποί του που τον αγαπούσαν και τον συνέδραμαν σε αυτή τη μάχη. Και τα κατάφεραν αφού είχαν πείσει ακόμη και τους Γέροντες συντηρητικούς Ιεράρχες να ψηφίσουν υπέρ του… επάρατου μεταθετού.

Μετά την εκλογή του σε Αττικής, δέχθηκε   ανελέητο πόλεμο  από τον προκάτοχό του Ιερωνυμικό Μητροπολίτη Αττικής Νικόδημο Γκατζιρούλη .
Η μετάβασή του όμως σε αυτή την πλούσια και σημαντική Μητρόπολη ανέδειξε στο έπακρον μία από τις θανάσιμες αδυναμίες που τον κατεύθυναν στη ζωή του: την ροπή του προς το χρήμα και τον πλουτισμό.
Η κακή χημεία που είχε με τις Μοναχές της  ισχυράς  Μονής του Οσίου Εφραίμ ήταν αυτό που σηματοδότησε την αντίστροφη μέτρηση και έδωσε το έναυσμα για την ανατροπή  του Παντελεήμονος από το  θρόνο της Αττικής!
—Ενα  καμπαναριό και το πόσο κόστισε,θα γίνει η αιτία να χάσεις το θρόνο σου!! Πήγαινε να τα  βρείς με τις Μοναχές και ησύχασε επιτέλους ! Έχουν δυνατούς προστάτες αυτές!Θα σε ρίξουν!

Αυτά του βροντοφώναξε μία φορά μπροστά μου ο Γέρων Κορίνθου Παντελεήμων Καρανικόλας,  που τον έννοιωθε δικό του παιδί, δικό του Ιεράρχη.

Κι όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι και τον κυνηγούσαν όλοι και ήθελαν την κεφαλή του επί πίνακι, ήλθε σαν γδαρμένο και κυνηγημένο σκυλί στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ο οποίος ηθελε να τον βοηθήσει. Του ζήτησε γονυπετής και φοβισμένος την βοήθειά του! Και ο Μεγάλος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος του έδωσε την καλύτερη  διέξοδο τότε για να ηρεμήσουν τα πνεύματα και για να μπορέσει να τον στηρίξει μετά με τους  άλλους Ιεράρχες. Του συνέστησε να δώσει το επίμαχο χρηματικό ποσό  για το οποίο εκατηγορείτο οτι το καταχράστηκε στην Μονή του Οσίου Εφραίμ!

— Δεσπότη μου εσύ ο ίδιος ομολόγησες οτι εχεις τα χρήματα για τα οποία σε κατηγορούν  για μία ώρα ανάγκης στα γεράματά σου! Ορίστε  η ώρα αυτή παρουσιάσθηκε τώρα! Δώσε τα αυτά τα χρήματα για να αποσύρουν τις είς βάρος σου κατηγορίες. Αυτό διευκολύνει και μένα για  να βγώ μπροστά και να σε βοηθήσω!

Δυστυχώς η φιλαργυρία του δεν τον άφησε να σκεφθεί ώριμα και συνετά!

— Μα γιατί να τους τα δώσω ,αφού δεν τα πήρα.. Τους τα χρεωστώ;

Είπε τότε αφήνοντας τον Χριστόδουλο με ανοιχτό το στόμα !

— Για να σταματήσει η εναντίον σου δίωξη Δεσπότη μου! Δεν το καταλαβαίνεις;

Και εκ των γεγονότων που ακολούθησαν αποδεικνύεται οτι δεν το κατάλαβε ποτέ! Δυστυχώς! Και δεν έκανε τίποτα! Συνάθροισε έναν αλόγιστο πλούτο που δεν του στάθηκε χρήσιμος πουθενά. Και στο τέλος τον άφησε ως κληρονομιά σε άχρηστους και ανώφελους ανθρώπους, οι οποίοι όπως τα κληρονόμησαν έτσι θα τα σκορπίσουν. Ατάλαντοι και μίζεροι  άνθρωποι που δεν ξέρουν ούτε τη ζωή να ζήσουν, ούτε τα χρήματα που κληρονόμησαν να τα χαρούν! Γιατί δεν το αξίζουν!

Τα όσα ακολούθησαν ήταν προδιαγεγραμμένα! Μόνο η καθαίρεσή του ήταν μία  επιπόλαιη  και βιαστική ενέργεια της Συνόδου!

Ο Παντελεήμων δεν έπρεπε να καθαιρεθεί ! Και αυτό δεν το λέμε εμείς από συναισθηματικούς λόγους!
Το λένε όλοι εκείνοι που ερμηνεύουν σωστά και αντικειμενικά τους νόμους και τους ιερούς κανόνες!
Το κακό όμως έγινε! Ένας Ορθόδοξος Μητροπολίτης καθαιρέθηκε και οδηγήθηκε στην ταπείνωση και στον εξευτελισμό γιατί οι Συνεπίσκοποί του δεν μπήκαν στον κόπο να ψάξουν περισσότερο και να καταλάβουν αυτό που κατάλαβε ο Καθηγητής Γιάννης Κονιδάρης ο οποίος δημοσίευσε εκτενή γνωμοδότηση επί του θέματος δια της οποίας εγκαλεί την διοίκηση της Εκκλησίας για την  απόφασή της.

Τα αναφέρω όλα αυτά σήμερα   για να ανακουφίσω με τον τρόπο  αυτό την  ψυχούλα του,  που παρά τις παραξενιές και αδυναμίες που είχε ήταν  καλός και συμπονετικός  άνθρωπος.

Και μας  έκανε να γελάμε και να διδασκόμεθα από τις ιστορίες που μας εδιηγείτο με πρωταγωνιστές μεγάλες μορφές Ιεραρχών που έζησε και γνώρισε ο ίδιος κατά την πολυκύμαντη  διακονία  του!

Αναρωτιέμαι με τί συνείδηση θα τον θυμούνται όλοι εκείνοι που  τον έστειλαν  σε αυτή την κατάπτυστη καθαίρεση και στον  αποτροπιασμό.Αλλά μήπως έχουν συνείδηση; Αν είχαν θα έβαζαν τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων πρώτα και μετά θα τους απασχολούσαν τα πεπραγμένα του Παντελεήμονος! Αλλά τον βρήκαν εύκολο και εξιλαστήριο θύμα.

Οτι δεν έπαθε Ιεράρχης της Εκκλησίας μας τα χρόνια της τουρκοκρατίας και της γερμανικής κατοχής, το έπαθε ο Αττικής Παντελεήμων στην Ελλάδα της ……Ευρωπαϊκής Ένωσης .

Αυτό το ατυχές συμβάν του πνιγμού του,  που στάθηκε η αιτία να χάσει τη ζωή του θα αποτελεί εσαεί  το ηχηρό  χαστούκι του Παντελεήμονος  προς την κοινωνία μας, προς την υποκρισία των  συνεπισκόπων   του Αρχιερέων αλλά   και προς την αδιαφορία που επέδειξε η διοίκηση της Εκκλησίας την ώρα που είχε την ανάγκη της.

Εμείς επικαλούμαστε τις ευχές του από εκεί όπου τον ενέταξε ο Θεός και  λέμε με συγκίνηση το αιωνία αυτού η μνήμη!