Αλήθειες που πρέπει να λέγονται

Αλήθειες που πρέπει να λέγονται

Του Στέλιου Τάτση
Tούτες τις δύσκολες μέρες η επικοινωνία είναι το καλύτερο φαρμακο για όλους, αλλά κυρίως για τους μοναχικούς και δει τους ηλικιωμένους. Τηλεφωνική η διαδικτυακή συνομιλία με εικόνες από τα παλιά  και λίγο χιούμορ μας ταξιδεύει σε κόσμους που κάποτε ήταν μαγικοί, στους κόσμους της νιότης μας, απασχολεί  τους λογισμούς μας και μας αποσπά  από την μοναξιά και την κατάθλιψη. Ενδυναμώνεται η σκέψη και σε περνά έστω και προσωρινά σε μια άλλη διάσταση που σε ανεβάζει, σου δίνει κουράγιο να συνεχίζεις να ζεις και να προσφέρεις. Η προσφορά είναι πολυδιάστατη, δεν περιορίζεται στο χρήμα μόνο.
Προσωπικά  τον περισσότερο  χρόνο μου τον διαθέτω, στο μαγείρεμα, το διάβασμα, το γράψιμο, το περπάτημα και το μεγαλύτερο κομμάτι σε τηλεφωνικές συνομιλίες  με φίλους,
μοναχούς , ηλικιωμένους η ανήμπορους και τους προτρέπω να κάνουν αυτά που κάνω εγώ.
Η μεγαλύτερή μου χαρά είναι όταν τους κάνω να γελάσουν. Όταν το επιτυγχάνω  αισθάνομαι πως αξίζω τον κόπο να ζώ. Πολύ συχνά ενώνω τις τρεις  ηπείρους, Αμερική, Αυστραλία, Ευρώπη  και μαζί με τ’αδέλφια μου ξαναζούμε τις παιδικές μας στιγμές.
Όταν μου τηλεφωνεί κάποιος για να μάθει τι κάνω, πως περνώ, αισθάνομαι ευγνωμοσύνη,
παρά το γεγονός που είμαι ο τύπος που ειλικρινά με όλα όσα κάνω δεν μου μένει χρόνος να
σκεφτώ πως είμαι μόνος. Σήμερα μου τηλεφώνησαν: Ο γιός μου να μάθει πως είμαι και αν χρειάζομαι κάτι από το σούπερ μάρκετ, η κόρη μου από την Κοζάνη για να δει πως είμαι και να ανταλλάξουμε ιδέες και τρόπους αντιμετώπισης του ιού μέσω της διατροφής και όχι μόνον. Ο ιός  αποφεύγεται με προσευχή προς τον Υιόν (Χριστόν) του Θεού μου είπε μεταξύ των άλλων.
Προ ολίγου χτύπησε το κινητό μου, ήταν ο δικηγόρος μου από την Ελλάδα(Άνδρο) Κώστας
Τατάκης, τρόμαξα με την σκέψη πως κάτι συμβαίνει με τα ακίνητα εκεί( φορολογικά, ένφια κλπ). Τί έχουμε Κώστα τον αρώτησα,  είναι  φίλος, απλός  και νιώθω πολύ άνετα να του μιλώ στον ενικό. Απολύτως τίποτα, απλά πήρα να δω πως είσαι, να δω τι κάνεις, με συγκίνησε  γιατί  δεν περίμενα τέτοιου είδους τηλεφώνημα.
Είμαι από το 1972 ενεργό μέλος στην κοινότητα του Αγίου Νικολάου Φλάσινγκ  με  ιστορική
δράση και κανένας Ιερεύς ποτέ δεν άνοιξε το τηλέφωνο να πεί μια “καλημέρα.”  Αντίθετα
με πήραν από την Ανάσταση του Brookville  στην οποίαν εκκλησιάζομαι κατά αραιά διαστήματα (λόγω φίλων που έχω εκεί) χωρίς καν να είμαι μέλος, με αρώτησαν  αν είμαι καλά και αν χρειάζομαι τίποτα. Είμαι καλά, δεν χρειάζομαι τίποτα, αλλά η επαφή σας ήταν άγγιγμα ψυχής και σας ευχαριστώ από καρδιάς.
Τούτες τις δύσκολες  στιγμές, το ενδιαφέρον του κάθε Παπά, είναι αγιασμός, είναι κοινωνία
επικοινωνίας , είναι ο σύνδεσμος  μεταξύ ανθρώπου και του Επουράνιου Πατέρα μας.
Δεν έχω σκοπό να θίξω  κανέναν, αλλά να δώσω με το κειμενό μου την ευκαιρία σε όλους μας να ενδιαφερθούμε για τους άλλους και έτσι να βρούμε μεταξύ των άλλων εκείνον η εκείνους που μας χρειάζονται, εκείνους που ακόμη και δυό λόγια παρήγορα, θα είναι η ελπίδα, το βάλσαμο, το φάρμακο κατά του ιού, κατά της μοναξιάς κατά της κατάθλιψης.
Αύριο είναι  μεγάλη διπλή γιορτή για το ΕΘΝΟΣ μας και δυστυχώς θα περάσει απαρατήρητη, δεν θα γίνουν παρελάσεις και οι Εκκλησιές θα είναι κλειστές, ας κάνουμε Εκκλησίες τα σπίτια μας και με ευλάβεια , μπροστά στο εικονοστάσι να παρακαλέσουμε την  Παναγιά για μια ακόμη φορά να γίνει Υπέρμαχος Στρατηγός και να νικήσει τον φοβερό, ύπουλο αόρατο εχθρό και να βοήσουμε ξανά: “ Χαίρε η Κεχαριτωμένη”.
Χρόνια Πολλά σε όλους και όλες που εορτάζουν.

ΠΗΓΗ:Helleniscope.com