ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΝΘ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Αγαπητοί πατέρες και αδελφοί,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

«Καθώς έφθασαν οι γυναίκες στο μνήμα σου και δεν ευρήκαν το άχραντο σώμα σου, αξιολύπητα έ-κλαιγαν και έλεγαν: ΄άραγε έκλεψαν εκείνον πού τού έκλεψε η αιμορροούσα γυναίκα την γιατρειά; Άραγε αναστήθηκε εκείνος που προείπε και πριν από το Πάθος την Ανάσταση; Αληθινά ανεστήθη ο Χρι-στός, αυτός που χαρίζει στους πεσμένους την Ανά-σταση΄»1.

Με αυτά τα μοναδικά ποιητικά λόγια αναφέρεται στο συγκλονιστικό γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο άγιος Ρωμανός ο Με-λωδός, που συνέθεσε το θαυμάσιο Κοντάκιο το αφιε-

ρωμένο στην αγία και ζωηφόρο ημέρα της Αναστάσεως του Πάσχα. Και μεταφερόμεθα όλοι νοητώς εκεί στον Πανάγιο Τάφο του Θεανθρώπου και με δέος και άπειρη ευγνωμοσύνη αντικρύζομε τις άγιες Μυροφόρες Γυναίκες που επήγαν πολύ ενωρίς το πρωΐ εκείνης της πρώτης ημέρας του Κυρίου για να απλώσουν επάνω στο νεκρό σώμα του Διδασκάλου πολύτιμα αρώματα, σύμφωνα με τα έθιμα της Ιουδαϊκής Θρησκείας, και μαζύ με αυτά να κλαύσουν και να θρηνήσουν τον Χριστό, ο οποίος πριν από δύο ημέρες είχε σταυρωθή στον Γολγοθά και τον οποίο ενεταφίασαν και αυτές μαζύ στο μνημείο, όπως ακριβώς καταγράφεται στα Ευαγγέλια. Ήταν ακόμη νωπές στη σκέψη τους οι μνήμες των γεγονότων που προηγήθηκαν. Η Ανάσταση του Λαζάρου, η θριαμβευτική είσοδος του Χριστού στην Ιερουσαλήμ με τα βαΐα, η συκιά που ξεράθηκε, η γυναίκα εκείνη η αμαρτωλή που έπλυνε τα πόδια του Κυρίου, τὸ πλύσιμο των ποδιών των μαθητών, ο Μυστικός Δείπνος, η προσευχή του Διδασκάλου εκεί στη Γεθσημανή, τα δάκρυα, ο ιδρώτας, η προδοσία του Ιούδα, η φυγή των μαθητών, η άρνηση του Πέτρου, το Πραιτώριο, ο Πιλάτος, οι φωνές, οι χλευασμοί, τα γέλια, οι εμπτυσμοί, τα ραπίσματα, οι κολαφισμοί, οι

ύβρεις, η κόκκινη χλαμύδα, ο δρόμος του μαρτυρίου για τον Γολγοθά, ο Σταυρός, το καλάμι, ο σπόγγος, το ξύδι, τα καρφιά, η λόγχη, ο σεισμός, το σχίσιμο του καταπετάσματος, οι δύο ληστές, και ο θάνατος εκείνου που προσέφερε τον εαυτό του θυσία ζωντανή επάνω στο θυσιαστήριο της πληγωμένης από την αμαρτία ανθρωπό-τητος. Ὀλα αυτά ήταν μέσα στις σκέψεις τους, και καθώς το χάραμα της νέας ημέρας φαινόταν στο πρόσωπό τους, και η λεπτή αύρα εκινούσε ελάχιστα τα φύλλα των δένδρων, ἐφθασαν στον Τάφο. Ήταν αυτές οι ηρωϊκές και συνάμα φοβισμένες γυναίκες που μετέφεραν μαζύ με τα μύρα των αρωμάτων και τα μύρα τα πνευματικά της πίστεως που είχαν μέσα στην ψυχή τους.

Γράφει ο ευαγγελιστής Μάρκος: «Και όταν επέρα-σε το Σάββατο, η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου, και η Σαλώμη ηγόρασαν αρώ-ματα για να πάνε να αλείψουν το Σώμα του Ιησού. Ήλθαν στο μνήμα πολύ πρωΐ την επομένη του Σαββάτου, μόλις ανέτειλε ο ήλιος. Και ἐλεγαν μεταξύ τους: ΄Ποιος θα βρεθή για να κυλήση για εμάς την πέ-τρα από την είσοδο του μνημείου;΄ επειδή ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Μόλις όμως εκοίταξαν προς τα εκεί, παρετήρησαν ότι η πέτρα είχε κυλισθεί από τον

τόπο της. Μόλις εισήλθαν στο μνήμα, είδαν ένα νεαρό με λευκή στολή να κάθεται στα δεξιά και ε-τρόμαξαν. Αυτός όμως τους είπε: ΄Μη τρομάζετε. Ψά-χνετε για τον Ιησού από την Ναζαρέτ, τον Εσταυ-ρωμένο; Αναστήθηκε. Δεν είναι εδώ. Νά και το μέρος όπου τον είχαν βάλει. Πηγαίνετε τώρα και πήτε στους μαθητές του και στον Πέτρο ότι ο Ιησούς πηγαίνει πριν από σάς στην Γαλιλαία και σάς πε-ριμένει. Εκεί θα τον ιδήτε, όπως σάς το είπε. Οι γυ-ναίκες εβγήκαν και έφυγαν από το μνήμα γεμάτες τρόμο και δέος. δεν είπαν όμως τίποτε σε κανέναν, επειδή ήταν φοβισμένες»2.

Και μετά άλλαξαν όλα μέσα στις ψυχές των μαθη-τών, των μυροφόρων, των πρώτων εκείνων χριστιανών. Η χαρά της Αναστάσεως του Χριστού μετεδόθη αμέσως και η εμφάνιση του στους μαθητές του και σε όλους τους άλλους που αναφέρονται στα Ευαγγέλια τούς ήνωσε, τους εχάρισε την πνευματική εκείνη δύναμη, η οποία την

ημέρα της Πεντηκοστής καθιέρωσε την ίδρυση της αγίας μας Εκκλησίας.

Γι΄ αυτό και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ψάλ-λει: «Ελάτε τώρα να γίνωμε μέτοχοι και κοινωνοί της βασιλείας του Θεού, σήμερα που είναι η δοξασμένη ημέρα της εγέρσεως του Χριστού πίνοντας από το καινούργιο κρασί του αμπελιού της ευφροσύνης του Θεού και να τον υμνήσωμε σαν Θεό στους αιώνες»3.

Αλλά και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στον Κατηχητικό του Λόγο για την Ανάσταση τονίζει μεταξύ των άλλων: «Ελάτε να απολαύσετε τον πλούτο της απείρου καθαρότητος της δωρεάς του Θεού. Ουδείς πλέον δεν πρέπει να θρηνή για την πτωχεία του επειδή τώρα εφάνη η βασιλεία για όλους. Ουδείς πλέον δεν πρέπει να οδύρεται για τα σφάλματά του επειδή η συγγνώμη ανέτειλε από τον τάφο του Χριστού. Ουδείς πλέον δεν πρέπει να φοβήται τον θάνατο επειδή μας ηλευθέρωσε ο θάνατος του Σωτήρος»4.

Ο άγιος Γρηγόριος επίσκοπος Νύσσης γράφει ανα-φερόμενος στην Ανάσταση τού Χριστού: «Άς εορ-τάσωμε λοιπόν την τριήμερη Ανάσταση που έγινε πρόξενος αιωνίου ζωής… Φέρνοντας λοιπόν στο νού του ο προφήτης Δαβίδ την αποκατάσταση του μεγα-λείου, την κατάργηση του θανάτου, την ελευθερία όσων ήταν κάποτε δούλοι, φωνάζει και λέγει: ΄ο Κύριος έγινε βασιληάς, εφόρεσε το μεγαλείο του΄. Ποιό μεγαλείο εφόρεσε; Την αφθαρσία, την αθανασία, την σύναξη των Αποστόλων, το στεφάνι της Εκκλησίας. Δεν προδίδει πλέον ο Ιούδας, δεν απειλεί ο Καϊάφας, δεν αρματώνεται ο Ηρώδης για τον φόνο των παιδιών, δεν δικάζει ο Πιλάτος, ούτε φυλακίζουν οι Ισραηλίτες. Το φθαρτό έγινε άφθαρτο και Εκείνος πού τον εθεωρούσαν απλό άνθρωπο μόνον, απεδείχθη Θεός αληθινός»5.

Αλλά και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει: «Χθές σταυρωνόμουν μαζύ με τον Χριστό και σήμε-ρα δοξάζομαι μαζύ του. Χθές νεκρωνόμουν και σή-μερα ζωοποιούμαι μαζύ του. Χθές έμπαινα στον τά-

φο και σήμερα αναστένομαι μαζύ του. Εμπρός ὰς προσφέρωμε καρπούς σε Εκείνον ο οποίος έπαθε για χάρη μας και ανεστήθη. …Άς προσφέρωμε ως καρ-πούς τους εαυτούς μας, το πολυτιμώτατο και το α-γαπητώτατο κτήμα του Θεού»6.

Ο άγιος Απόστολος Πέτρος μάς λέγει στην πρώτη Καθολική Επιστολή του: «Γνωρίζετε καλά τί πληρώθηκε σαν αντάλλαγμα για να απευλευθερω-θήτε από τον μάταιο τρόπο ζωής, που εκληρονομή-σατε από τους προπάτορές σας. Δεν δόθηκε σαν αν-τάλλαγμα κάτι πού φθείρεται, όπως το ασήμι ή το χρυσάφι, αλλά το ανεκτίμητο αίμα του Χριστού, ο οποίος θυσιάσθηκε σαν άμωμος και άσπιλος αμνός»7.

Αγαπητοί μου,

Μέσα σε μια κοινωνία παγκοσμιοποιημένη όπου ο φόβος του θανάτου και η αβεβαιότητα των στιγμών της ανθρωπίνης ζωής και της προσβολής και απαξιώσεως του ανθρωπίνου προσώπου, μόνον ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ο οποίος είναι «χθές και σήμερον α αυτός και εις τούς αιώνας»8, με την εκ νεκρών

Ανάστασή του προσφέρει σε όλους μας την αιωνία αγάπη μέσα στην αγία μας Ορθόδοξο Εκκλησία. Αυτός ο Θεάνθρωπος Κύριος, ο οποίος «δεν ήλθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήση και να προσφέρει την ζωή του λύτρο για όλους»9.

Με εγκάρδιες πατρικές ευχὲς και πασχαλινές ευλογίες

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

V Ο ΦΙΛΙΠΠΩΝ, ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ & ΘΑΣΟΥ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ