You are currently viewing Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: εννέα χρόνια στο πηδάλιο της Εκκλησίας

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: εννέα χρόνια στο πηδάλιο της Εκκλησίας

ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ Μ. ΤΖΟΥΜΑ

Σχεδόν κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες θυμόμαστε την επέτειο της εκλογής του από Θηβών και Λεβαδείας Ιερωνύμου, στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο των Αθηνών.
Ο Ιερώνυμος εξελέγη δέκα ημέρες μετά τον θάνατο του προκατόχου του Χριστοδούλου, εν μέσω μίας σφοδρής και ταραχώδους- ευτυχώς βραχύβιας- προεκλογικής περιόδου με πολλά ατοπήματα και υπερβολές.

Όσοι εκ των αναγνωστών μας, παρακολουθούν με την δέουσα προσοχή αυτά που γράφουμε και υπογράφουμε, μέσα από αυτό τον ιστιοχώρο, θα έχουν προσέξει ότι σχεδόν κάθε χρόνο από το 2008, με την ίδια προθυμία, τον σεβασμό και την αγάπη που γράφουμε για τη μνήμη και την επέτειο κοίμησης του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, με τα ίδια σχεδόν συναισθήματα, τηρουμένων των αναλογιών, γράφουμε και για την επέτειο εκλογής Ιερωνύμου του Β ´.

Αφήνουμε όμως, πάντα, να περάσουν κάποιες ημέρες και στη συνέχεια προσθέτουμε και μείς τις δικές μας σκέψεις, γραμμένες με γνώμονα την αλήθεια, κοντά σε αυτά που έγραψαν ή δεν έγραψαν οι δικοί του άνθρωποι.

Προσωπικά εκείνο που με θλίβει είναι το γεγονός ότι ενώ υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν ευεργετηθεί από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο στα εννέα αυτά χρόνια και οι οποίοι θα έπρεπε να γράφουν οφειλετικώς δύο σκέψεις αγάπης για αυτή την επέτειο, δεν το κάνουν αυτό!Όχι γιατί δεν το θέλει ο Αρχιεπίσκοπος αλλά γιατί δεν τους κόβει να το κάνουν!

Και ασφαλώς, δεν εννοούμε ότι αυτό θάπρεπε να γίνεται, καλά και σώνει, από ανθρώπους του στενού Αρχιεπισκοπικού περιβάλλοντος, αλλά από άτομα τα οποία ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος τα ανέδειξε από την αφάνεια και τα κατέστησε πρίγκηπες και opinion leaders της Εκκλησίας μας. Αλλά η αχαριστία και η αδιαφορία είναι φρούτο που ευδοκιμεί στον χώρο της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Σε αντίθεση,λοιπόν,όλων αυτών εμείς σήμερα θα αφιερώσουμε κάποιες σκέψεις μας σε αυτή την επέτειο, έχοντας ως οδηγό μας την αλήθεια.Ο,τι γράφεται στηριζόμενο στην αλήθεια και με απλό και κατανοητό τρόπο, χωρίς εμπάθειες και πικρίες, στοχεύει στο να φωτίσει τα γεγονότα και να αναδείξει άγνωστες πτυχές της κατάστασης που διαπραγματευόμαστε..Και σε αυτή την διαδρομή θα αφήσουμε πίσω μας το παρελθόν και όλα εκείνα που δίχαζαν, σκοπίμως, την Εκκλησία μας κατά την Αρχιεπισκοπεία Χριστοδούλου και θα εστιάσουμε στην περίοδο από το 2008 και εντεύθεν. Δεν είναι ώρα να θυμίσουμε ιστορίες που πονούν! Για όλα έρχεται η κατάλληλη ώρα και στιγμή.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ανέλαβε τα ηνία της διοίκησης, σε μιά εποχή που η Εκκλησία είχε ανεβάσει τον πήχυ της, πολύ υψηλά.Η Εκκλησία κατά την περίοδο της χρυσής δεκαετίας Χριστοδούλου κατόρθωσε να ξαναμπεί στον χάρτη της κοινωνίας. Η νεολαία επέστρεψε στις Εκκλησίες, όχι μέσα από καταναγκαστικές μεθοδεύσεις του παρελθόντος( κατηχητικά, εκκλησιαστικές οργανώσεις κλπ)αλλά ανταποκρινόμενη στην αυθόρμητη πρόσκληση του φωτισμένου εκείνου Πρωθιεράρχη: “ελάτε όπως είστε”…! Και η κληρονομιά αυτή έμεινε δυστυχώς μετέωρη από τότε.

Ο Ιερώνυμος έκοψε πρώτος το νήμα της εκλογής στον β´ γύρο, χάρη στην δυναμική των ψήφων των Μητροπολιτών εκείνων που εξελέγησαν επί Χριστοδούλου, οι οποίοι στην μεγάλη τους πλειοψηφία στήριξαν την υποψηφιότητα του Ιερωνύμου και όχι την υποψηφιότητα του Σπάρτης Ευσταθίου, όπως αναμένετο τότε.Επομένως ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος οφείλει εμμέσως την εκλογή του στον Χριστόδουλο! Ίσως γιαυτό δεν ακούσθηκε κομψό αυτό που στην τελευταία συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά είπε ότι ….”εξακολουθεί να είναι πικραμένος με τον Χριστόδουλο”, ο οποίος και μετά την κοίμησή του μόνο καλό του έκανε, έστω δια των επιγόνων του Ιεραρχών.

Ο νέος Αρχιεπίσκοπος ξεκίνησε τη θητεία του από τον αντίποδα του προκατόχου του Χριστοδούλου. Δεν έκρυψε ποτέ ότι είναι διαφορετικός ως άνθρωπος και ασφαλώς θα ήταν και διαφορετικός ως Αρχιεπίσκοπος!

Επιλέγοντας χαμηλούς τόνους εξ αρχής, προτίμησε τον δρόμο της σιωπής τον οποίο γνώριζε καλύτερα και ξεκίνησε τη θητεία του με ευχάριστες και μη αναμενόμενες εκπλήξεις.

Κατάλαβε από την πρώτη στιγμή ότι οφείλει την εκλογή του στη νέα γενιά Ιεραρχών που εξελέγησαν επί Χριστοδούλου και όχι στις μεγαλοστομίες και τους τραμπουκισμούς των Ιεραρχών εκείνων που τον στήριζαν και στην προηγούμενη Αρχιεπισκοπική εκλογή του 1998 και τον οδήγησαν στο γνωστό βατερλό. Ίσως γιαυτό ευθύς ως εξελέγη, φρόντισε να γίνει αντιληπτό από όλους ότι θα απαλλαχθεί από τα βαρίδια εκείνα του παρελθόντος.Και το έπραξε.

Για να θεμελιώσει μάλιστα την άποψη αυτή,δεν επιδόθηκε σε ρεβανσιστικες κινήσεις όπως πολλοί περίμεναν και μάλιστα το είχαν προεξοφλήσει και προεκλογικώς. Αντιθέτως κράτησε όλους τους ανθρώπους του Χριστοδούλου που υπήρχαν σε καίριες θέσεις της Συνόδου και της Αρχιεπισκοπής, με μόνη εξαίρεση την θέση του Πρωτοσυγκέλλου της Αρχιεπισκοπής από την οποία μπορεί να έκανε αποδεκτή την παραίτηση του π. Θωμά Συνοδινού, αλλά τοποθέτησε έναν άλλο άνθρωπο του Χριστοδούλου, τον Τιτουλάριο Μητροπολίτη Βελεστίνου Δαμασκηνό. Το αυτό συνέβη και στην θέση του Γενικού Διευθυντή της ΕΚΥΟ όπου την ευθύνη ανέλαβε ένας δικός του έως τότε,άνθρωπος , ο Αντώνης Ζαμπέλης ο οποίος έκανε τη διαφορά στα οικονομικά της Εκκλησίας με τις καινοτομίες του, αλλά και το λάθος να ταυτιστεί με τον τότε Πρόεδρο της ΕΚΥΟ Γέροντα Ιωαννίνων Θεόκλητο. Η αψυχολόγητη απομάκρυνση του Αντώνη Ζαμπέλη από τον χώρο που του ενεπιστεύθη ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος, θα αποτελεί πάντα ένα άδικο και μελανό σημείο της Αρχιεπισκοπείας του.

Δυστυχώς δεν αντιστάθηκε όπως έπρεπε στις κακές ερινύες, που στα πρώτα έτη της Αρχιεπισκοπείας του, του ασκούσαν κακή επιρροή κατά τα συμφέροντα και τις προσωπικές συμπάθειες. Δυστυχώς γιαυτούς ο Αρχιεπίσκοπος άλλαξε γρήγορα τακτική. Έπαθε και έμαθε.

Σε αυτό το μήκος κύματος κινούμενοι όλοι αυτοί οι παρατρεχάμενοι συμβούλευαν και ήθελαν τη διάλυση του έργου του Χριστοδούλου και ό,τι τον θύμιζε! Έφτασαν στο σημείο άνθρωποι που ανήκαν στο περιβάλλον Χριστοδούλου και οι οποίοι κατάφεραν να παραμείνουν στη θέση τους, για να γίνουν αρεστοί να εισηγούνται την απομάκρυνση της βιτρίνας με την πλήρη(;) Αρχιερατική στολή του Χριστόδουλου– ταπεινό δώρο του υπογράφοντος! Αλλά ο Αρχιεπίσκοπος προς τιμή του, την διατήρησε στη θέση της!

Η γνωστή και δραστήρια ΜΚΟ “Αλληλεγγύη”,υπήρξε μία παράπλευρη απώλεια της εποχής εκείνης.
Σίγουρα αν αντιμετωπίζετο το θέμα με μεγαλύτερη ψυχραιμία δεν θα είχε την κακή εξέλιξη που είχε με τους ελέγχους και τις εκκαθαρίσεις. Πλήρωναν με χιλιάδες ευρώ το μήνα αυτούς που προίσταντο της εκκαθάρισης, μόνο και μόνο για να οδηγήσουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου ανθρώπους που εργάστηκαν για την Εκκλησία και δημιούργησαν αξιοθαύμαστο έργο από το μηδέν, στο χώρο της φιλανθρωπίας!
Το γεγονός ότι η διάδοχη κατάσταση στο χώρο της φιλανθρωπίας, με την δημιουργία της ” Αποστολής” , η οποία βαδίζει στα χνάρια της προηγούμενης ΜΚΟ , λέει πολλά.

Δεδομένου μάλιστα ότι η “Αποστολή” σήμερα, δεν αντιμετωπίζει τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε τότε η “Αλληλεγγύη”, αφού αυτή υπάγεται απ´ευθείας στον Αρχιεπίσκοπο και δεν λογοδοτεί σε όλη την Ιεραρχία.

Όλα αυτά δείχνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι και το επιτελείο της ” Αποστολής ” θα υποστεί, όταν έλθει η ώρα ,την βάσανο του ελέγχου στην μετά Ιερώνυμο εποχή.( Και μη βιαστούν να γελάσουν μερικοί, γιατί τα στοιχεία που έχουμε άλλα λένε).

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έδειξε από τις πρώτες ημέρες ότι δεν θα έχει ρόλο παρεμβατικό στο δημόσιο βίο. Ούτε ότι θα καταστεί ο “αγαπημένος” των ΜΜΕ.Δεν τον ενδιέφερε να γίνει πρωτοσέλιδο ή τηλεοπτικός σταρ. Ίσως γιατί ήξερε ότι ο χώρος αυτός καννιβαλίζει. Με την ίδια ευκολία που γράφει το ωσαννά, γράφει και το…σταύρωσον!

Αντιθέτως στην αρχή ακολούθησε μία συγκρατημένη επικοινωνιακά στρατηγική. Πλαισιώθηκε από τους δικούς του ανθρώπους, τους οποίους τοποθέτησε άφοβα σε θέσεις κλειδιά χωρίς να ευνουχίσει τους προηγούμενους. Απλώς τους “καπέλωσε” με τους δικούς του ανθρώπους . Και το έκανε με τρόπο θαρραλέο και διαφανή, χωρίς να υπολογίσει τις αντιδράσεις όσων από την αυλή του είχαν διαφορετική άποψη για τις αποφάσεις του.

Ο Ιερώνυμος σε αντίθεση με τον Χριστόδουλο, έκανε ξεκάθαρο προς όλους ότι για όλα τα μεγάλα θέματα αποφασίζει ο ίδιος! Ασφαλώς και ακούει τις απόψεις των συνεργατών του αλλά ο τελευταίος λόγος ανήκει στον ίδιο.
Ο Χριστόδουλος δυστυχώς επηρεαζόταν πολύ εύκολα. Σε όλα τα θέματα. Γιαυτό και πολλά από τα λάθη της Αρχιεπισκοπείας Χριστοδούλου οφείλονται σε αυτές τις κακές επιρροές.

Στις σχέσεις με το Φανάρι, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αρχικά ακολούθησε ήπια στάση. Άλλωστε ήταν γνωστές οι άριστες σχέσεις Βαρθολομαίου Ιερωνύμου από τα χρόνια που Αρχιεπίσκοπος ήταν ο Μακαριστός Σεραφείμ. Μπορεί ο τότε Γέροντας Χαλκηδόνος Ιωακείμ να ήθελε την εκλογή Χριστοδούλου το 1998, ο Βαρθολομαίος όμως ήθελε τον Ιερώνυμο. Δεν ήταν τυχαίο άλλωστε ότι το πρώτο επεισόδιο της αμφισβήτησης του Χριστόδουλου ως Αρχιεπισκόπου, εγράφη κατά την επίσκεψη του Πατριάρχη στην Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας το 2001, έξω από την Μονή του Οσίου Λουκά.
Αυτά αφορούν την προ Ιερωνύμου εκλογή σε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών.

Ωστόσο όταν έγινε Αρχιεπίσκοπος και η κατάσταση άρχισε να γίνεται εμπόλεμη και να θυμίζει ημέρες Χριστοδούλου, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος πήρε την υπόθεση πάνω του και άρχισε να θυμίζει όχι τον Χριστόδουλο, όπως έγραψαν κάποιοι, αλλά να θυμίζει κυριολεκτικά τον Προκαθήμενο της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος, την οποία έπρεπε να υπερασπιστεί.
Δεν είναι τυχαίο που ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος κατά την διάρκεια της βραχύβιας ,ευτυχώς, κρίσης που πέρασε με το Φανάρι, μίλησε πολλές φορές σε στενούς συνεργάτες του αλλά και σε Ιεράρχες για…” δικαίωση Χριστοδούλου”!

Ανατρέχοντας στο βασικό θέμα που προκάλεσε την ρήξη των δύο Προκαθημένων, Πατριάρχη Βαρθολομαίου και Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, την εκλογή του νέου Μητροπολίτη Ιωαννίνων,θεωρούμε ότι και οι δύο πλευρές έκαναν λάθη.
Διότι κατά την ταπεινή γνώμη μας ο Πατριάρχης ναί, έχει το δικαίωμα να εισηγείται για την εκλογή σε μια Μητρόπολη των Νέων Χωρών– όπως, ας πούμε, είναι οι Μητροπόλεις Ιωαννίνων και Θεσσαλονίκης.Όταν στην εποχή μας βλέπουμε ότι έχουν λόγο και μπορούν να εισηγούνται την προαγωγή ημετέρων Αρχιμανδριτών άσχετοι άνθρωποι, δεν δικαιούται να το κάνει αυτό ο Πατριάρχης;;
Αλλά και ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών δεν μπορεί να το παίζει ψύχραιμος και υπάκουος όταν ο Πατριάρχης λειτουργεί ως ψυχρός εντολέας. Η Εκκλησία είναι ο χώρος της εν Χριστώ αγάπης και συναλληλίας και συνεννόησης και όλα πρέπει να λύνονται μέσα από τον δρόμο της αρετής και όχι της διεκδίκησης.Επομένως κάτι δεν κάνουν σωστά και πρέπει να το βρούν, πριν ξαναζήσουμε νέα περιπέτεια.

Εκεί που εξέπληξε θετικά ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, στα εννέα έτη που οδηγεί την Εκκλησία μας,ήταν στην πρόσφατη διένεξή του με τον προηγούμενο Υπουργό Παιδείας κ. Φίλη και τις αρρωστημένες εμμονές του για το μάθημα των θρησκευτικών και την αποδυνάμωση του ρόλου της Εκκλησίας και των Ποιμεναρχών μας στην διαπαιδαγώγηση της νεότητας.
Ο Ιερώνυμος έδειξε πως δεν του αρέσει να τον κοροϊδεύουν και να αθετούν τον λόγο τους οι συνομιλητές του, ακόμη και σε επίπεδο υπουργού. Οι αρχικές απόψεις του Αρχιεπισκόπου για το θέμα αυτό του μαθήματος των θρησκευτικών ήταν πιο χλιαρές! Γιαυτό και από τα χρόνια που ήταν Μητροπολίτης Θηβών ήταν ευάλωτος σε συνεργασίες με την προοδευτική πτέρυγα των Θεολόγων. Ήθελε να θεωρείται πρωτοπόρος και προοδευτικός. Αυτό ήταν αρκετό για να τον προσεγγίσουν με ευκολία άτομα τα οποία ανήκουν μεν στον χώρο της Θεολογίας,αλλά δεν ενστερνίζονται όλες τις ιδέες και τις αρχές από τις οποίες κατευθύνεται η Εκκλησία.Ένα θύμα αυτής της προοδευτικής τακτικής είναι το ραδιόφωνο της Εκκλησίας το οποίο όταν το ακούει πια κανείς δεν ευωδιάζει πλέον λιβάνι! Η απάντηση ευρίσκεται στο ραδιοφωνικό σταθμό της “Πειραϊκής Εκκλησίας” ο οποίος παρά τις πενιχρές του δυνάμεις αγγίζει ακροαματικότητες που τις ζηλεύουν ακόμη και ραδιοφωνικοί σταθμοί στημένοι επαγγελματικά.
Η διένεξη με τον κ. Φίλη και όταν ο τότε υπουργός αποκάλυψε on air,σε τηλεοπτική εκπομπή ότι για όλες τις αλλαγές είναι σύμφωνη η Εκκλησία και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, αφού πολλές από αυτές τις είχαν εισηγηθεί σύμβουλοι του υπουργού οι οποίοι ήταν παράλληλα και συνεργάτες του Αρχιεπισκόπου και ενός προοδευτικού Μητροπολίτη. Ήταν τότε πουν οι μάσκες έπεσαν και ο Αρχιεπίσκοπος κατάλαβε ότι έπεσε “θύμα” αυτής της ελαστικής αντιμετώπισης.

Όταν μάλιστα είδε την Ιεραρχία ενωμένη και δυνατή εναντίον των μεταρρυθμίσεων του υπουργού έγινε ο μπροστάρης του αγώνα! Κατάλαβε ότι το διακύβευμα ήταν πολύ μεγαλύτερο από το μάθημα των θρησκευτικών. Και ότι θα υπήρχε συνέχεια πολύ χειρότερη.

Όμως το θέμα αυτό και ο τρόπος που το χειρίστηκαν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι εθεωρούντο συνεργάτες της Εκκλησίας και αμείβονταν– και ίσως να εξακολουθούν να αμείβονται απ´αυτήν–βοήθησαν να αποκαλυφθεί ο ρόλος συγκεκριμένων ανθρώπων.

> Στα εννέα χρόνια που είναι σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ,ο πρώτος μεταξύ ίσων της Εκκλησίας μας, αν ρωτούσαμε ποιές είναι οι δυνατές και ποιές οι αδύνατες στιγμές θα μπορούσαμε να γράφουμε επί ώρες και να γεμίσουμε πολλές σελίδες. Εκείνο που κάνει τον Ιερώνυμο να ξεχωρίζει, μετά τον οραματιστή και λαμπερό Χριστόδουλο είναι το γεγονός ότι στα δύσκολα ξέρει να αναπτύσσει τα ηγετικά προσόντα που διαθέτει, έστω και σε υπολανθάνουσα κατάσταση και να οδηγεί το σκάφος της Εκκλησίας σε νικηφόρα πορεία και έκβαση. Επίσης το αποφασιστικό ύφος με το οποίο προχώρησε στις εκλογές κάποιων προσώπων τα οποία δεν ήταν ώριμα να ηγηθούν Μητροπόλεων, έκανε πολλές φωνές που αντιδρούσαν να σιγήσουν γιατί κατάλαβαν ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν αστειεύεται. Μπορεί με αυτή την τακτική να έχασε κάποιες εκλογές Μητροπολιτών αλλά η εκ των υστέρων συμπεριφορά του αποδεικνύει ότι ήθελε να τις χάσει!
Ερμηνεύοντας παράλληλα την σκληρή συμπεριφορά του Αρχιεπισκόπου προς παλαιούς και ικανούς συνεργάτες του, οι οποίοι διακρίθηκαν επί των ημερών του Χριστοδούλου,καταλαμβάνοντας σημαντικές θέσεις στην Εκκλησία ή προήχθησαν σε Επισκόπους. Αυτό είναι μία ακόμη μελανή σελίδα της πορείας του ,για την οποία ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει πολλά να πεί και να ερμηνεύσει.

Η καλή του σχέση εξάλλου και συνεργασία με τον Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα ενώ έχει δημιουργήσει μία βάση ασφαλείας στην Ιεραρχία και στον κλήρο, πολλοί είναι αυτοί που δεν το βλέπουν με καλό μάτι. Θεωρούν ότι ο κατά δήλωσή του άθεος κ.Τσίπρας, χρησιμοποιεί τον Αρχιεπίσκοπο και την Εκκλησία, για να περνά πιο εύπεπτα τις αποφάσεις του για την άλωση της παιδείας και της κοινωνίας . Το ταξίδι για παράδειγμα που έγινε με πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου στην Λήμνο και στον Άγιο Στράτη, θα είχε μεγαλύτερη αξία αν αυτό περιλάμβανε σύσσωμη την πολιτική ηγεσία του τόπου, δηλαδή κυβέρνηση και αντιπολίτευση και δεν εξελίσσετο ως φιέστα του κ.Τσίπρα με ντεκόρ τον Αρχιεπίσκοπο. Διότι αν πράγματι άξιζε αυτή η πρωτοβουλία ας αναλογιστούν αυτοί που την προκάλεσαν εκ των υστέρων τί απέδωσε και τί λένε γιαυτή σήμερα οι ακρίτες που ζουν στον Αη Στράτη και φυλάττουν Θερμοπύλες στην καρδιά του Αιγαίου μας!

Εκεί που θα μέναμε πάντως εν κατακλείδι, είναι σε ορισμένα στοιχεία υποβοηθητικά της πορείας του κ. Ιερωνύμου ως Αρχιεπισκόπου, τα οποία αποτελούν τους στυλοβάτες της Αρχιεπισκοπείας του. Συγκεκριμένα ξετυλίγοντας τον μίτο που δένει γερά το σκαρί επί του οποίου στηρίζεται ο Ιερώνυμος, έχουμε να επισημάνουμε τα εξής:

•••Το γεγονός ότι απηλλάγη εγκαίρως από τα βαρίδια που είχε φορτωθεί
σε μία εποχή που έννοιωσε μόνος και αδύναμος, έδωσε αέρα στα φτερά του. Στα βαρίδια αυτά δεν περιλαμβάνονται Ιεράρχες με τους οποίους τον συνδέουν άρρηκτοι δεσμοί,όπως ας πούμε ο Μαντινείας Αλέξανδρος .

•• Η επιλογή να έχει δίπλα του από την πρώτη στιγμή συνεργάτες μετριοπαθείς και καλοσυνάτους , ήταν αυτό πουν τον απέτρεψε να φερθεί ρεβανσιστικά και να εξοντώσει τους ανθρώπους του Χριστόδουλου.

•• Ιεράρχες όπως ο Ιλίου Αθηναγόρας(αγαπητός σε όλες τις πτέρυγες της Ιεραρχίας) μόνο ως θετικό πρόσημο του Αρχιεπισκόπου
Ιερωνύμου μπορεί να θεωρηθεί.Ωστόσο πολλοί θεωρούν ως λάθος την απόφαση του Αθηναγόρα να μην ασχολείται πλέον με τα της Αρχιεπισκοπικής αυλής, αφήνοντας τον χώρο ελεύθερο για νεόκοπους!!

•• Η παρουσία του νυν Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας Γαβριήλ ,ως δεξιού βραχίονα του Αρχιεπισκόπου, από την πρώτη στιγμή, ακόμη και μέχρι σήμερα, ενσάρκωσε το human dream που έχει κάθε νέος κληρικός που εισέρχεται στον χώρο της Εκκλησίας και εργάζεται συστηματικά και μεθοδικά από τις θέσεις που του αναθέτουν χωρίς να διαθέτει– μέχρι χθές τουλάχιστον — …” μπάρμπα” και βοήθεια άνωθεν!

•• Στον επί σειρά ετών στενό συνεργάτη του Αρχιεπισκόπου Πρωτοπρεσβύτερο Αδαμάντιο Αυγουστίδη, μπορεί να προσάψει κανείς ροπή προς την πολυθεσία, αλλά έχει την επαρκή εξήγησή της, λόγω των πολλών ταλέντων που διαθέτει και της έφεσής του να τα διοχετεύσει στον χώρο της Εκκλησίας. Ωστόσο δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει κανείς την αφοσίωση και την ευρηματικότητά του στον τομέα της επιμόρφωσης στον οποίο ηγείται. Επιπλέον κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για παρεμβατικότητα και κομπλεξική προβολή του εγώ του. Είναι ήσυχη και διακριτική η παρουσία του ακόμη και όταν συνοδεύει τον Αρχιεπίσκοπο.

•• Στα θετικά του Αρχιεπισκόπου πρέπει να πιστώσουμε και το γεγονός ότι δεν δίστασε να βάλλει σε θέσεις κλειδιά ανθρώπους που ήταν κοντά του και τον συνέδραμαν τόσο κατά την πρώτη Αρχιεπισκοπική εκλογή το 1998 αλλά και στην δεύτερη. Ο Κωστής Δήμτσας στην “Αποστολή”, η Μαίρη Πίνη στο Κ.Ε.Σ.Ο. ,ο Φάνης Καλατζής στον τομέα Τύπου, ο Σεβαστιανός Ανδρεάδης στην Βιβλιοθήκη και στο κέντρο παιδείας και πολιτισμού της Αρχιεπισκοπής, είναι μερικοί απ´ αυτούς που εισήλθαν στον χώρο της Εκκλησίας επί Ιερωνύμου και μάλιστα στην Αρχιεπισκοπή, ώστε να μην χρειάζεται την άδεια της Συνόδου.

Επίσης με θάρρος και τόλμη έφερε και διόρισε σε επίζηλες θέσεις στην Αρχιεπισκοπή ανιψιές, ανιψιούς και άλλους συγγενείς από την Βοιωτία, αλλά και φίλα προσκείμενους και γνωστούς σε καίριες θέσεις στην Αρχιεπισκοπή και στη Σύνοδο. Ακόμη και συνεργάτες του Χριστόδουλου που εξακολουθούν να είναι στα πράγματα και δεν κατάφεραν να …”τρυπώσουν” δικούς τους ανθρώπους στην Εκκλησία επί Χριστοδούλου, το κατάφεραν επί …Ιερωνύμου!

Δεν κακολογούμε τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για όλα αυτά! Αντιθέτως μπράβο που τόλμησε και τολμά. Δείχνει ότι τιμά και επιβραβεύει τους πιστούς συνεργάτες του και τους συγγενείς του.Αλλά αν τα έκανε όλα αυτά ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος θα απολογείτο μέχρι σήμερα.

Αυτές είναι σε ευσύνοπτο μέγεθος οι ψηφίδες- σταθμοί, της 9χρονης πορείας του Ιερωνύμου στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο των Αθηνών. Δεν είναι όλα. Είναι τα πιο σημαντικά, κατά τη γνώμη μας.
Ας καθρεφτίσουμε σε όλα αυτά εκείνα που συμβαίνουν στο χώρο της Εκκλησίας μας και ας βαθμολογήσουμε αντικειμενικά παρελθόν και παρόν.

Ίσως αυτό δώσει σε όλους μας την αυτογνωσία και κυρίως σε αυτούς που δεν έχουν μπεί ποτέ σε αυτή την επώδυνη διαδικασία.
Και μετά ας κρίνουμε και ας συγκρίνουμε!!