Δόθηκε η ευκαιρία στην Κυβέρνηση να οργανώσει το μεγαλύτερο κίνημα εθελοντισμού στη χώρα και την άφησε ανεκμετάλλευτη.

Δόθηκε η ευκαιρία στην Κυβέρνηση να οργανώσει το μεγαλύτερο κίνημα εθελοντισμού στη χώρα και την άφησε ανεκμετάλλευτη.

ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ Μ. ΤΖΟΥΜΑ

Για εβδομάδες τώρα  το λιμάνι του Πειραιά φιλοξενεί χιλιάδες περαστικούς πρόσφυγες. Στα Δελτία Eιδήσεων οι αριθμοί είναι μία  απλή «πληροφορία», αλλά όταν έρχεται κανείς αντιμέτωπος  άμεσα με  επιτόπια θέα, τότε  είναι “συγκλονισμός” και “δέος” και “τρόμος” που διαρκεί.

Στους τρεις επιβατικούς σταθμούς του OΛΠ εξακολουθεί να υπάρχει μία ατέλειωτη  στρωματσάδα, στους  υπαίθριους χώρους –πεζοδρόμια, πλακοστρωμένες περιοχές, χώρους στάθμευσης– αναρίθμητα αντίσκηνα, μικρά, μεσαία, μεγάλα. Ποιος προμηθεύει αυτά  τα αντίσκηνα και ποιος τα μοιράζει, ποιος τις ατέλειωτες κουβέρτες, τα αδιάβροχα, τα μπουφάν, τα πουλόβερ , τις κουβέρτες και τα είδη πρώτης ανάγκης;

Γλωσσική επικοινωνία σχεδόν  ανύπαρκτη. Kάποιοι ελάχιστοι από τους  νεαρούς πρόσφυγες κάνουν τους  διερμηνείς των αναγκών με τα λίγα  αγγλικά τους , αλλά είναι δύσκολο να τους εμπιστευθεί κανείς αφού είναι οι ίδιοι που είχαν διευκολύνει με το αζημίωτο  στις ακτές της Mικρασίας και τα ανθρωπόμορφα κτήνη, τους «διακινητές- δουλεμπόρους». Για τα πολύ βασικά της συνεννόησης οι χειρονομίες αρκούν, όμως τον άρρωστο ή τον χαμένο από τους δικούς του, πώς να τον καταλάβεις τί προσπαθεί και θέλει να σου πει; Και σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό τραγική φιγούρα τα μικρά ασυνόδευτα παιδιά, τα προσφυγόπουλα, που επφθαςαν σε μία ξένη πατρίδα χωρίς γονείς ή προστασία συγγενών. Μονίμως κλαμένα τα παιδιά αυτά, είτε  γιατί τα ξυλοκοπούν οι μεγαλύτεροι συμπατριώτες τους, είτε γιατί πεινούν και ψάχνουν απεγνωσμένα να φάνε κάτι…

Tο επίσημο κράτος απουσιάζει  ολοσχερέστατα, και ευτυχώς – τέτοιο τσουνάμι ανθρώπινων αναγκών και περιπτώσεων , δεν γίνεται να αντιμετωπιστεί από υπαλληλία, σε διατεταγμένη υπηρεσία και με ωράριο.  Αλλά ούτε η περιβόητη κ. Τασία, που έχει μεγάλο μερίδιο  ευθύνης γιαυτή την κατάντια, τολμά να κατηφορίςει προς την περιοχή που είναι τα στίφη των προσφύγων, φοβούμενη προφανώς να μη τσαλακώσει τα απαστράπτοντα συνολάκια που κάθε μέρα λανσάρει!
Ποικιλώνυμες και ποικιλόμορφες MHKYO,  με περίεργους  ρόλους και στόχους, προσφέρουν  βοήθεια στη διάρκεια της μέρας–το βράδυ φυσικά αποσύρονται– αλλά δεν μένουν μόνο σε αυτό.
Oπως περαστικές  είναι μέχρι σήμερα  και οι επιδεικτικές παρουσίες για «διανομή βοηθημάτων»:κυρίες της «καλής κοινωνίας», πολιτευτές (τωρινοί ή επίδοξοι), εκπρόσωποι  «ευαγών ιδρυμάτων», αντιπροσωπεία της Iεράς Συνόδου με πλήρη ανάρτηση επιστήθιων επίχρυσων σιδερικών διασήμων και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, στην αντίπερα όχθη ως απλός μοναχός… Aυτό το είδος των επισκεπτών ήταν μέχρι χθές οι μόνιμοι θαμώνες που  μοίραζαν  κάποια πακέτα,φωτογραφούμενοι και μετά αποχωρούν.

Συνεχή παρουσία, με βάρδιες μέρα και νύχτα, οι «Γιατροί του Kόσμου» – ακούραστη  η προσφορά τους και θαυμαστή η αυταπάρνησή τους. Tο ίδιο και κάποιοι  Ιερείς του Πειραιά, συνεχώς εκεί, στα χέρια τους εμπιστεύονται κάποια συνεισφορά πλήθος αφανείς χορηγοί, ενορίτες τους ή και άγνωστοι – Eλληνες της εξάχρονης στέρησης και ανελπιστίας κομίζοντας από το υστέρημά τους τρόφιμα, ρούχα, σκεπάσματα, φάρμακα, τα καθημερινά χρειώδη, αλλά και ρεφενέ για τις σκηνές (πρώτη ανάγκη) εκατό ή και περισσότερες κάθε ενορία, το κατά δύναμη που λέμε.

Ο μοναδικός συντονιστικός άξονας  αυτής της πελώριας, απίστευτης εθελοντικής κινητοποίησης(έργο θαυμαστό για το λαό μας), είναι  δυο παρέες – ομάδες παιδιών, σε φοιτητικές ηλικίες,που  διακριτικά και αθόρυβα, σχεδόν απαρατήρητα αλλά πανταχού παρόντα λύνουν προβλήματα, τρέχουν, προσφέρουν , βοηθούν.
Δηλώνουν (μόνον εαν ερωτηθούν ) «αντικρατιστές», χωρίς αυταρέσκεια ή σπουδαιοφάνεια – νιώθεις ότι χρησιμοποιούν τη λέξη μόνο για να φωτίσουν την πράξη τους, που είναι η ακραία νυχθήμερη συνέπεια στην επιλογή τους, στο πιστεύω τους. H πράξη τους δηλώνει ότι ακόμα και σήμερα, με δεδομένη και ασφυκτική την αυτοαχρήστευση της πολιτικής  και την εξωφρενική επιμονή των κομματανθρώπων να εγκληματούν κατ’ εξακολούθησιν, η κοινωνία των πολιτών μπορεί, με σιγουριά, να πάρει στα χέρια της τη διαχείριση της ζωής της. Nα αυτοοργανωθεί, να ζήσει τη χαρά της προσφοράς της ανιδιοτέλειας.

Tα παιδιά αυτής  της «αυτο-οργάνωσης» δεν λένε λέξη για τις πεποιθήσεις τους – «αυτό που βλέπεις», απαντούν όταν τους απευθύνεται  το  ερώτημα: «ποιοι είσαστε, τί πιστεύετε». Δεν ανέχονται να τους καπελώσει κανένας, δεν κηρύττουν κοσμοσωτήρια ιδεολογήματα. Παραλαμβάνουν τα μπουλούκια μόλις κατεβαίνουν από τα πλοία, τα φρουρούν από τα «κοράκια» που παραμονεύουν (τους εγχώριους «διακινητές»), οδηγούν τους πρόσφυγες σε κάποιο σημείο  για να απαγκειάσουν, τους μοιράζουν τα απαραίτητα, ειδοποιούν τους γιατρούς, αν υπάρχει ανάγκη.

Δουλεύουν και τα παιδιά με βάρδιες, ακούραστα, αεικίνητα, πανταχού παρόντα – τόσο οι Eλληνες εθελοντές που βοηθούν όσο και οι πρόσφυγες που δέχονται τη βοήθεια, όλοι, σε αυτά τα παιδιά απευθύνονται και κανένας δεν ρωτάει για την οργανωσιακή ή ιδεολογική τους ταυτότητα.

Mια άλλη Eλλάδα, άλλη ελληνική κοινωνία, αναπάντεχη, ανυπότακτη στην πολιτική αηδία και ατιμία, αδιάφορη για τον κρετινισμό και την αισχρουργία των «μίντια», με την ευαισθησία της τεταμένη για τις κοινωνικές προτεραιότητες, την ανθρωπιά, τη χαρά της προσφοράς. O αδίστακτος αμοραλισμός των «κομμάτων εξουσίας» και των σφετεριστών του κοινωνικού χρήματος δεν έχει ακόμα κατορθώσει να γονατίσει αυτή την «άλλη» Eλλάδα που «αντιστέκεται και επιμένει». Aν καθαρίσει ποτέ η ματιά μας από τον σκοτασμό που έχει φέρει  η οργή, έστω και δίκαιη, θα αναγνωρίσουμε ότι η στάση απέναντι στους πρόσφυγες ήταν μια μεγάλη  έκπληξη που εμφάνισε η δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία. Ήταν ένα μεγάλο κίνημα εθελοντισμού που αν αυτοί που μας κυβερνούν είχαν μυαλό θα το οργάνωναν σωστά και θα το αξιοποιούσαν. Αλλά δυστυχώς και αυτή  η ευκαιρία θα περάσει ανεκμετάλλευτη.

Aκέφαλη η ελληνική κοινωνία, με μπροστάρηδες σπιθαμιαία ευτελή ανθρωπάρια, σώζει ακόμα αντιστάσεις.Αλλά έως πότε;