Η εξόδιος ακολουθία του καθηγητού Βασιλείου Σταυρίδη

Η εξόδιος ακολουθία του καθηγητού Βασιλείου Σταυρίδη

ΠΗΓΗ: ΝΙΚΟΣ ΜΑΓΓΙΝΑΣ

Τον διαπρεπή Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Χάλκης Βασίλειο Σταυρίδη προέπεμψε σήμερα το μεσημέρι από τον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, η Ιεραρχία και Άρχοντες του Θρόνου και πλήθος Ρωμηών.

Στην εξόδιο ακολουθία προεξάρχοντος του Πατριάρχη Βαρθολομαίου συμμετείχαν οι Μητροπολίτες Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλος και Προύσης Ελπιδοφόρος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος Χάλκης όπου και η Θεολογική Σχολή.

Τον επικήδειο λόγο εξεφώνησε κατά την τάξη ο Τριτεύων των Πατριαρχικὠν Διακόνων Νήφων. Την Εστία Θεολόγων Χάλκης εκπροσώπησε ο Ομότιμος Καθηγητής και Άρχων Νικόλαος Ξεξάκης. Τα παιδιά του εκλιπόντος Ελένη και Θωμάς δέχθηκαν τα συλλυπητήρια του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, του καθώς καί όλων όσοι συμπροσευχήθηκαν. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος υπήρξε μαθητής του Καθηγητού Σταυρίδου στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και περιέβαλλε τον Διδάσκαλό του πάντοτε με ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη, στοργή και αγάπη όπως και όλους τους Καθηγητές.

Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του μακαριστού Καθηγητού. Η Ρωμηοσύνη της Πόλης, από σήμερα, έγινε όχι φτωχότερη αλλά πλουσιότερη καθώς η σοφία του ανδρός σπαρμένη στη Βοσπορίτιδα γη, στο Μέγα Ρεύμα, πλάϊ στην αγαπημένη του σύζυγο Ιουλία, θα βλαστήσει καρπούς εύχυμους μέσα από την διακονία των πολλών μαθητών του αλλά και μέσα από το σπουδαίο παράδειγμα που κατέλιπε. Έτσι ο αείμνηστος Καθηγητής πέρασε από τη σπουδή στον Λόφο της Ελπίδας στη Βασιλεία των Ουρανών όπου η ελπίδα σταθερή και αναφαίρετη.

Διαβάστε τον Επικήδειο Λόγο στον μακαριστό Βασίλειο Σταυρίδη

Λόγος ἐπικήδειος εἰς τόν μακαριστόν Βασίλειον Σταυρίδην, Ἄρχοντα Διδάσκαλον τοῦ Εὐαγγελίου καί Καθηγητήν τῆς Ἱ. Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης (ὑπό Πανοσιολ. Τριτεύοντος κ. Νήφωνος)

(Π.Π.Ναός, 21.02.2016)

 

Παναγιώτατε Δέσποτα,

Πενθηφόρος ὁμήγυρις

 

Φθάνει γιά τόν κάθε ἄνθρωπο ἡ ὄντως φοβερά ὥρα τοῦ Θανάτου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί. Τήν ἐλευσί του δέν τήν ἀντιλαμβανόμαστε ἀπό πρίν, τό περισσότερο την διαισθανόμαστε, τήν φυγή του, ὅμως, ἀπό δίπλα μας τήν καταλαβαίνουμε μέ ὅλες μας τίς αἰσθήσεις. Ὁ συνάνθρωπός μας, ὁ φίλος μας, ὁ γείτονάς μας, ὁ συγγενής μας, τό ἀγαπημένο μας πρόσωπο, ἐκεῖνος μέ τόν ὁποῖον μέχρι χθές συνομιλούσαμε καί συμπνευματιζόμαστε, πλέον ἐγκαταλείπει τόν ἀγῶνα τῆς πίστης ἐδῶ στην στρατευομένη Ἐκκλησία καί πορεύεται πρός τόν Κύριο ὥστε νά λάβη πείρα τῆς ἀδεκάστου Δικαιοσύνης Του ἀλλά καί τοῦ Θείου ἐλέους ἐφ’ὅσον βεβαίως τό ἐκζητοῦσε ὅσο ζοῦσε.

Ἐν προκειμένῳ, ὁ λόγος τοῦ ἱεροῦ ἄμβωνος γιά τόν διαπρεπῆ Καθηγητή τῆς κατά Χάλκην Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Βασίλειον Σταυρίδην ὁ ὁποῖος ἀπό τό ἀπόγευμα τῆς Παρασκευῆς ἀφού ὁλοκλήρωσε τήν παρασκευή καί προετοιμασία τῆς ἐπί γῆς ζωῆς του προέδραμε γιά τήν Κυριακή ἡμέρα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ γιά τήν ὁποία πολλά κοπίασε σπουδάζοντας καί διδάσκοντας τά μεγαλεῖα τῆς Τρισηλίου Θεότητος ἀλλά καί τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας Του.

Ὁ ἀείμνηστος Βασίλειος Σταυρίδης Καθηγητής της περίφημης Ιεράς Θεολογικής Σχολής Χάλκης , υιός του Θωμά και της Θηρεσίας (το γένος Σιταρά) Σταυρίδου, γεννήθηκε στον Γαλατά της Πόλεώς μας, στίς 28 Δεκεμβρίου 1925. Φοίτησε στήν Ἀστική Σχολή Βαφεοχωρίου, στό ἡμιγυμνάσιο τῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς καί στή συνέχεια, στό Γυμνάσιο καί στό Θεολογικό Τμήμα τῆς γεραρᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Χἀλκης ἀπό τήν ὁποία ἀπεφοίτησε το 1947 ὡς ἀριστούχος ὑποβάλλοντας τήν διατριβή μέ θέμα «Ὁ χαρακτηρισμός τοῦ Ὠριγένους».

Στήν Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης καί κατά τήν διάρκεια τῶν σπουδῶν του εἶχε τήν εὐκαιρία νά ἔλθει σέ ἐπαφή μέ σπουδαῖες προσωπικότητες τῆς Θεολογίας καί ἔλαβε τήν σπουδαία ἀπόφασι νά ἀσχοληθεῖ ἐπιστημονικά μέ τόν κλάδο αὐτό. Προσκλήθηκε ἀπό τόν ἀοίδιμο Οἰκουμενικό Πατριάρχη Ἀθηναγόρα τόν ἀπό Ἀμερικῆς νά μεταβεῖ γιά μεταπτυχιακές σπουδές στόν Νέο Κόσμο. Φοίτησε, λοιπόν, στίς Θεολογικές Σχολές τοῦ Andover Newton στό Νewton Center τῆς Μασσαχουσέτης ἀπό τήν ὁποία ἔλαβε τό δίπλωμα τοῦ Μαγίστρου τῆς Θεολογίας τό 1949 μέ τήν διατριβή «Ἡ ἠθική τοῦ Κλήμεντος Ἀλεξανδρέως» καθώς καί τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Βοστώνης ἀπό τήν ὁποία ἀναγορεύθηκε διδάκτωρ μέ τήν διατριβή «Θεολογική ἐκπαίδευσις ἐν τῇ Ἀλεξανδρινῇ Σχολῇ» μέ τόν βαθμό «ἄριστα».

Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1951 διορίσθηκε τακτικός Καθηγητής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας στήν Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης στήν ὁποία δίδαξε καί Ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί Ἱστορία τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως ἐνῶ κατά περιόδους καί Εἰσαγωγή καί Ἐξηγητική τῆς Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης. Ἀπό τό ἔτος 1975 διετέλεσε Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ στό Μπαλαμάντ τοῦ Λιβάνου. Ἀπό το 1985 διετέλεσε Ἐπισκέπτης Καθηγητής στή Θεολογική Σχολή τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καί ἀπό τό 1991 Καθηγητής στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου στό Σίδνεϋ τῆς Αὐστραλίας.

Τό συγγραφικό ἔργο τοῦ ἐκλιπόντος, σέ πέντε γλῶσσες, (ἑλληνική, ἀγγλική, γαλλική, γερμανική καί ἰταλική) ὑπερβαίνει τούς 900 τίτλους συστηματικῶν ἔργων, πραγματειῶν, μελετῶν, ποικίλων ἄλλων ἐπιστημονικῶν δημοσιευμάτων, βιβλιοκρισιῶν καί ἀφορᾷ κυρίως στά μαθήματα τοῦ ἱστορικοῦ κλάδου τῆς Θεολογίας καί μάλιστα τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας. Αὐτό τό πολυδιάστατο συγγραφικό ἔργο εἶναι γνωστό και τετιμημένο ἀπό ὁλόκληρη τήν ἐπιστημονική κοινότητα καί σέ αὐτό παραπέμπουν στίς μελέτες τους εἰδικοί ἐπιστήμονες ἀπό ὅλο τόν κόσμο. Ἄλλωστε τό Πατριαρχικό Ἵδρυμα Πατερικῶν Μελετῶν διαθέτει στό ἔργο του « Βασιλείου Θ. Σταυρίδου Δημοσιεύματα» κατάλογο των μελετημάτων του ἀπό το 1951 μέχρι καί το 1990. Ἐκτός τούτου ὑπάρχουν καί ἄλλοι κατάλογοι σχετικά μέ τό ἔργο του. Τό 1979 ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ἐβραύευσε τό ἔργο του «Οἱ Οἰκουμενικοί Πατριάρχαι Τόμοι Α΄καί Β΄. Ἔλαβε σύν τοῖς ἄλλοις καί μέρος σέ πολλά ἐπιστημονικά συνέδρια καί διετέλεσε μέλος πολλῶν Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν ἀλλά καί τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν. Ἐνυμφεύθη τήν ἀείμνηστον Καθηγήτριαν Πανεπιστημίου Ἰουλίαν (Ζαφειριάδου) μετά τῆς ὁποίας ἀπέκτησαν δύο τέκνα τήν Ἑλένη καί τόν Θωμᾶ. Τήν πρώτη τοῦ ἔτους τοῦ 1992 ὁ μαθητής του Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος τόν χειροθέτησε σέ Ἄρχοντα Διδάσκαλο τοῦ Εὐαγγελίου συγκαταλέγοντάς τον καί δικαίως στόν τίμιο χορό τῶν Ἀρχόντων Ὀφφικιαλίων τοῦ Πανσέπτου Οίκουμενικοῦ Θρόνου.

Θά μποροῦσε ὁ ἱερός ἄμβων σέ χρόνο μακρό νά ἀναλύει τό πολυδιάστατο του ἐπιστημονικοῦ ἀλλά καί τό πολυμερές τοῦ συγγραφικοῦ ἔργου τοῦ μακαριστοῦ Ἄρχοντος. Πλήν, ὅμως, τά ἀνωτέρω ὅσο ὑψηλά καί ἐξαίσια καί ἄν εἶναι δέν συγκρίνονται πρός τήν ἀπαράμιλλο ἀφοσίωση τοῦ ἀειμνήστου πρός τά ἰδανικά καί τίς διαχρονικές ἀξίες τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας γιά τήν ὁποία ἀπεδείχθη μέ τή σύνολη βιοτή του γνήσιος ὑπέρμαχος καί θεράπων τιμιώτατος. Σταθηρός στήν γνώμη, ἀκλόνητος στίς πεποιθήσεις, ἀνυποχώρητος στίς διεκδικήσεις γιά τά δίκαια τοῦ Θρόνου καί τῆς Ρωμηοσύνης ὁ μακαριστός Καθηγητής κατέστη όχι μόνον ο Διδάσκαλος καί αὐτοῦ τοῦ ἰδίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου ἀλλά καί πολλῶν ἐκ τῶν Ἁγίων Ἀρχιερέων ἀλλά κατέστη, λέγομεν, Διδάσκαλος καί ζωντανό παράδειγμα καί γιά τη νεωτέρα γενεά των κληρικῶν οἱ ὁποίοι ἀπό τό παράδειγμά του ἀντλοῦμε δύναμη καί ἀντοχή πνεύματος ὥστε νά συνεχίζουμε τήν ὁδό τῆς ἱερωσύνης μέ σεβασμό πρός τούς παλαιούς, μέ σύνεση καί μέ ὑπομονή.

Ἐάν θελήσουμε νά ἀναφερθοῦμε ἐκτενῶς στίς ἀρετές τοῦ μακαριστοῦ Ἄρχοντος Βασιλείου Σταυρίδου τοῦτο θά μπορεῖ νά γίνῃ μόνον περιληπτικῶς διότι οἱ ἀρετές τέτοιων ἐπιφανῶν ἀνδρῶν εἶναι δύσκολο νά ἀριθμηθοῦν πολλῷ δέ μάλλον καί νά ἀναλυθοῦν. Διακρινόταν γιά τήν σωφροσύνη τοῦ βίου, γιά τήν ἐντιμότητα, τήν ἠθική ζωή, γιά τήν ἀγάπη πρός τήν σύζυγό του ἡ ἐκδημία τῆς ὁποίας ἐκλόνισε τήν ὑγιεία του καθώς ἡ ἀπουσία της τοῦ ἐστοίχισε συναισθηματικῶς, τήν στοργή καί ἐπιμέλεια πρός τήν οἰκογένειά του, γιά τήν βαθύτατη ἀγάπη του πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησία καί τόν σεπτό Προκαθήμενο Της καί ποτέ μαθητή του, γιά τήν φιλογένειά του, γιά τόν ἀδαμάντινο χαρακτῆρα του. Μέ λίγες λέξεις ἡ ζωή του ἦταν χαραγμένη ἐπάνω στίς διαχρονικές γραμμές τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου τή διδασκαλία τοῦ ὁποίου διακόνησε μία ὁλόκληρη ζωή. Πολλοί ἐγκωμίασαν μέχρι τώρα τό πολυσχιδές ἔργο του, πολλοί ἐμπνεύστηκαν ἀπό τούς κόπους του, πολλοί βοηθήθηκαν στίς δικές τους μελέτες. Πολλοί περισσότεροι, ὅμως, θά γράψουν στό ἑξῆς μέ πρῶτον τόν ἱστορικό τοῦ μέλλοντος, θά ἐξαγγείλουν τόν ἔπαινό του στήν Ἐκκλησία ἀλλά καί στήν ἐπιστημονική κοινότητα.

Παναγιώτατε Δέσποτα,

Ὁ προκείμενος νεκρός πορεύεται ἤρεμος πρός τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἥσυχος διότι μέσα σέ περιόδους ἐντάσεων πορεύτηκε, μέσα σέ ἀγωνίες καί τά κύματα τῆς Ρωμηοσύνης πάλεψε καί μέσα στούς ἀγῶνες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου συγκοινώνησε. Εἶναι ἥσυχος καί θά πρέπει νά εἶναι ἥσυχος διότι οἱ μαθητές του στούς ὁποίους ἐνέπνευσε τά ἰδανικά τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί ἀγωνίζονται καί θά ἀγωνίζονται καί θά συνεχίζουν τό ὄραμα μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων. Αὐτό τό ὄραμα, φιλόξενο οἴκημα τοῦ ὁποίου ὑπάρχει ἡ σιωπώσα πρόσκαιρα, ἀλλά πάντοτε μεγαλόφωνος καί γεραρά Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖο διατηρεῖ ἀναμμένη τή φλόγα τῆς πίστης καί τοῦ Γένους τῶν Ρωμαίων.  Ὁ προκείμενος νεκρός διατηρεῖ μέσα ἀπό τά ἔργα του ζωντανή τήν ἐνθύμηση τοῦ μεγαλείου τῶν παλαιῶν ἡμερῶν ἀλλά καί τῆς σπουδαίας ἐπιστημονικῆς κατάρτισης τῶν στελεχῶν τοῦ Φαναρίου διαχρονικά. Ὁ μακαριστός Διδάσκαλος ἀφιέρωσε τόν ἑαυτό του στήν Ἐκκλησία καί Ἐκείνη τώρα τόν προπέμπει μέ στοργή καί εὐχές στήν αἰωνιότητα γιά νά εἶναι τό ἰσχυρότερο ἐφόδιό του μαζύ μέ τήν μαρτυρία τῶν ἔργων καί τό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως πού ἀγόγγυστα ὑπέμεινε.

Βασίλειος Σταυρίδης, ὁ συνομιλητής τεσσάρων Πατριαρχῶν, ἐσιώπησε τώρα στή γῆ γιά νά συνομιλήσει μέ τό Θέλημα τοῦ Κυρίου στούς Οὐρανούς. Καί νεκρός ἀκόμη διδάσκει ὅτι «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν» ἀλλά καί ὅτι προσδοκοῦμε ἀνάσταση νεκρῶν. Διδάσκει τό ἐφήμερο τῆς ζωῆς, διδάσκει ὅτι ἀπό αὐτήν τή θέση θά περάσει κάθε θνητός, διδάσκει ὅτι ἡ ζωή ὅταν εἶναι Γολγοθᾶς μόνο στήν Ανάσταση μπορεῖ νά ἀπολήγει.

Λοιπόν, μακαριστέ Ἄρχον καί Καθηγητά, Καλή Ἀνάστασι!